King Arthur Director's Cut

Sindri Gretarsson 24. júlí 2006 ***/****

Ég ætla að byrja á því að segja, að kvikmyndir sem fjalla um hetjur á fornum tímum drepandi mann og annan er mitt persónulega fetish þegar það kemur að kvikmyndum, t.d þá er Gladiator ein uppáhalds myndin mín. Svo ef að kvikmynd hefur þetta efni þá er mjög einfalt að gleðjast mér, svo það að ég skuli segjast fíla þessa mynd er nánast eingöngu af þessari ástæðu. Svona sögur, sama hve rangar þær gætu verið sögulega séð koma mér í einhverskonar endorfín tripp sem örva ímyndunaraflið mitt að einhverju furðulegu stigi sem kemur það að verkum að ég hunsa eða tek ekki eftir augljósum göllum. King Arthur Director's Cut er ekki mikið öðruvísi heldur en útgáfan sem sást í bíó, ég sá aðeins þá útgáfu einu sinni í bíó og fílaði hana alveg sæmilega, eini munurinn sem ég sé er að einni senu hefur verið sleppt og fáeinum sett í staðinn. Besta breytingin hinsvegar er að meira af blóði og ofbeldi sést í þessari útgáfu, enda er þessi útgáfa rated R í staðinn fyrir PG-13 eins og bíóútgáfan. Clive Owen er gífurlega mistækur sem Arthur, hann á sínar stundir en oftast þá er hann frekar stirrður í hlutverkinu. Fyrir utan Arthur þá eru riddararnir hans mjög vel skapaðir, þar sér maður athyglisverðar og skemmtilegar persónur og það er þaðan þar sem að myndin greip athyglina mína. Þá aðallega danski leikarinn Mads Mikkelsen sem nær einhvern veginn að skapa ofursvala persónu þrátt fyrir að hafa nánast engar línur í allri myndinni. Án þessara aukapersóna hefði þetta aðeins verið tóm mynd en sem betur fer þá heillaðist ég að aukapersónunum sem langflestar fengu nokkuð mikinn tíma á skjánum. Keira Knightley, þó alveg ásættanleg, er ekki hægt að taka alvarlega sem stríðsprinsessu í þröngu leðurbíkini að berjast við risavaxna Saxverja, ég hef ekki hugmynd hvaðan handritshöfundurnir fengu þá hugmynd en hún hljómar eins og skemmtilegt grín. Miðað við upprunalegu væntingarnar mínar (sem voru mjög láar) þá kom King Arthur mér á óvart, í mínum augum þá er hún einfaldlega góð skemmtun, og ef það er val á milli bíóútgáfunnar eða director's cut þá er það án efa director's cut, þá aðallega útaf ofbeldinu og blóðinu. Ég meina, hver vill ekki sjá meira blóð og ofbeldi? Þetta er kvikmynd sem ég get notið þess að horfa á, ég veit að fáir eru sammála mér en ég gef þessari director's cut þrjár stjörnur, ég vona að lesandinn skilur ástæðurnar mínar því annars þarf ég að æfa mig betur í tjáningu minni.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Alexander Director's Cut

Sindri Gretarsson 24. júlí 2006 ***/****

Það er orðin týska í kvikmyndaheiminum fyrir leikstjóra að skapa sínar eigin útgáfur af myndunum sínum, yfirleitt er það gott, stundum lítill munur, sjaldan er það slæmt. Sumir leikstjórar lenda einfaldlega í slæmum erjum við stúdíóið og framleiðendurnar, aðrir gera einfaldlega mistök (t.d Kingdom of Heaven). Hvaða ástæða sem það er þá eru leikstjóraútgáfurnar yfirleitt alltaf betri að einhverju leiti og Alexander director's cut er það einnig að mínu mati. Miðað við hvað Oliver Stone segir frá á DVD disknum þá er leikstjóraútgáfan í raun sú sem kom í bíó og þessi útgáfa sé í raun eins og myndin átti að vera upprunalega. Mér fannst bíóútgáfan fín, alltof löng þó og hún átti erfitt með að komast að niðurstöðu, þessi útgáfa hefur sömu vandamál en undirstrikar hinsvegar söguþráðinn mun þéttar. Í stað þess að vera lengri þá er hún styttri aðeins Stone hefur tekið út mikið efni og sett annað í staðinn. Munurinn hinsvegar er nánast aðeins í uppbyggingunni, sagan gerist í víxlaðri tímaröð, á meðan Alexander er að taka yfir Asíu þá eru atriði inn á milli gagnvart fortíð hans. Kosturinn bakvið þessa breytingu er að myndin heldur athyglinni mun lengur en bíóútgáfan sem átti það til að festa sig í óendanlegum samtölum sem voru öll frekar ofleikin og tilgerðarleg. Þó svo að það gerist í þessari útgáfu þá eru áhrifin mun vægari hérna. Aðalvandinn sem Alexander hefur er aðalleikarinn, Colin Farrell er góður leikari en alls ekki réttur fyrir Alexander, engin útgáfa getur bjargað því. Mest aðlandi partur leiksins og myndarinnar er Val Kilmer, sá leikari hefur það í sér að geta bjargað heilum kvikmyndum eða allavega verið besti kosturinn bakvið þær. Hann sýnir frábæran leik sem Filippus pabbi hans Alexander og undir lokin þá stendur hann uppúr sem minnugasti karakterinn. Fyrir Oliver Stone þá er Alexander Mikli mesta hetja allra tíma, svo ég skil vel af hverju hann vildi gera mynd um hann, enda hafði hann verið að undirbúa þessa mynd í fimmtán ár áður en hann kláraði hana. En eitthvað fór úrskeiðis, líklegast handritið sem er frekar þurrt í heild sinni, mögulega var það aðalleikarinn sem var ekki nógu sannfærandi. Þrátt fyrir að myndin skapar gífurlegan umheim kringum sig og er rosalega falleg þá er nánast engin spenna kringum persónurnar og lítill hvati sem heldur athyglinni. Þetta eru vandamál sem báðar útgáfurnar hafa, aðeins þessi nýja útgáfa hefur vægari áhrif. Margir munu hugsa af hverju ég nenni einu sinni að pæla í þessu, ég fíla Oliver Stone, jafnvel þótt hann geri ekki góða mynd. Mér finnst Alexander director's cut eins og fyrri útgáfan, vel fín, en alls ekkert meira en það. Ég gef þessari útgáfu þrjár stjörnur naumlega, aðallega til þess að undirstrika að mér finnst þessi útgáfa betri en sú fyrri sem ég gaf tvær og hálfa. Í eðli sínu er gæðamunurinn lítill en ég hvet hvern sem hefur áhuga að líta á þetta director's cut, ef ekki til þess að horfa á myndina þá til þess að hlusta hvað Oliver Stone hefur að segja því hann hefur alltaf eitthvað athyglisvert að segja frá.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Chaplin

Sindri Gretarsson 20. júlí 2006 ***1/2 af ****

Chaplin reynist vera gleymd kvikmynd, ég þekki nánast enga sem hafa séð hana né vita af henni og þeir sem eldri eru muna varla eftir henni. Það muna allir hinsvegar eftir Chaplin sjálfum, án þess að bulla og blaðra um hið augljósa þá held ég að allir geta verið sammála um snilldina sem Chaplin skapaði og skildi eftir sig. Robert Downey Jr. skilur eftir sig sína eigin mestu snilld sem Chaplin, og er það án efa hans besta hlutverk. Hann nær töktunum, skapgerðinni og mest af öllu húmornum jafn vel og Chaplin sjálfur, hann leikur einnig Chaplin gallalaust á eldri árum þó svo hann hafi varla verið 27 ára við tökur. Fjallað er um líf Chaplins alveg frá 1895 þar til 1973 aðalega um hans villta líferni á þessu tímabili, mögulega þá er fjallað meira um slæmu/óeðlilegri hliðar lífs hans heldur en góðu/eðlilegri. T.d mörgu samböndin sem hann hafði með stelpum undir lögaldri og öll hjónaböndin hans sem flest enduðu í ringulreið. Sjálfum finnst mér lítið slæmt um það sem var sýnt, kvikmyndin gaf mjög athyglisverða sýn á líf hans og sérstaklega tímabilinu sem hann lifði. Að sjá Chaplin kynnast kvikmyndaheiminum við byrjun tuttugustu aldarinnar lætur mig alltaf vilja að vera í hans sporum, enda er Hollywoodland í Chaplin sýnt eins og hið besta Eden. Fyrir utan Robert Downey Jr. þá er andskoti stórt aukaleikaralið til þess að hjálpa til, Kevin Kline, Dan Aykroyd, Kevin Dunn, Diane Lane, James Woods, Marisa Tomei, Milla Jovovich og Geraldine Chaplin, dóttir Charles Chaplin. Alveg eins og Gandhi þá er Chaplin mjög vel gerð biopic eftir hann Richard Attenborough, mjög litrík og áhugaverð kvikmynd um manneskju sem skapaði ódauðlegar goðsagnir, sem er mikið magn að bera fyrir leikara eins og Robert Downey Jr. En hann tók það allt og meira, og átti einnig óskarinn skilið sem hann fékk ekki árið 1993. Ég vona að þessi mynd fái að lifa lengur í minningu manna, frammistaða hans Downey er alveg nóg til þess að lofa góðu fyrir alla sem sjá hana.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Heat

Sindri Gretarsson 17. júlí 2006 ***1/2 af ****

Hvaða kvikmyndaðdáðandi sem ég þekki segir það sama, ´Heat er geðveik!´. Sem er satt, Heat er kolbrjáluð, grilluð, ofurheit og gersamlega djúpsteikt að gæðum, ég afsaka ofnotkun mína á lýsingarorðum tengd hita. Ein af ástæðunum bakvið þessa fullyrðingu er sú að Al Pacino og Robert DeNiro loksins deila senum saman í myndinni sem andstæður í glæpaheimi Los Angeles sem Vincent Hanna og Neil McCauley, Pacino löggan og DeNiro bófinn. Sú skilgreining er hinsvegar mjög takmörkuð miðað við flækjurnar sem Michael Mann skapar milli ´góðra og vonda manna´. Samkvæmt Mann sjálfum þá reynir hann að skapa þrívíddina allstaðar í myndunum sínum, sama hvaða staður eða persóna gæti verið til staðar og sama hve lítið eða lengi sú persóna eða sá staður kemur fyrir. Þetta gagnast myndirnar hans mikið á þar sem þær flest allar gerast í nútímanum og í borgarlífinu, án þess þá væri umhverfið líklegast dautt, án þess að geta tengt það við fólkið sem býr þar, hljómar rökrétt. Helsti tilgangurinn sem Heat þjónar, er sálfræðin bakvið glæpalífið, myndin er skrifuð sem sálfræðidrama með óneitanlega geðveikum hasarsenum inn á milli. Stíllinn þjónaði auðvitað sínum tilgangi, en án þessari sálfræði þá hefði myndin fallið niður í miðjumoð. Fyrir utan sálfræðina þá er eitt það sem gerði Heat svo eftirminnanlega voru byssuhljóðin í klassíska bankaráninu, ekki endilega ránið sjálft sem var þó geðveikt heldur þessi ótrúlega raunverulegu byssuhljóð sem sprengdu á manni eyrun, án þeirra þá get ég varla ímyndað mér hvernig senan hefði verið, og þá hvaða sena í myndinni sem hafði byssuskot. Al Pacino og Robert DeNiro gera myndina ódauðlega, þetta eru tveir risar að stangast saman sem allir þekkja, líkt og að horfa á heimsmeistarakeppni í boxleik eða eitthvað svipað. Ég hef líka aldrei séð neina manneskju reyna leika dauða/hálfdauða manneskju jafnvel og hún Natalie Portman, þó svo hún hafi varla verið fjórtán ára gömul á þessum tíma þá var hún áberandi hluti af sögunni, sama með Diane Venora gagnvart Al Pacino þá. Val Kilmer, sem er alltaf góður að mínu mati er það líka í Heat sem frekar daufur karakter en þrátt fyrir það mjög mikilvægan, sérstaklega í garð Robert DeNiro's, sama með Amy Brenneman. Svona gengur það, koll af kolli, eins og vefur, hver einasta manneskja og persóna leiðir að lokum til Pacino og DeNiro og það er aðeins rökrétt að enda myndina á þeim tveimum. Aðeins einn þeirra kemur lífs af og aðeins þá geturu ákveðið á hvorri hlið þú stendur, sjálfur er ég á báðum áttum enda er persónusköpunin einfaldlega alltof góð hjá hvortveggja karakterum. Heat stendur uppi að mínu mati sem ein af bestu myndum tíunda áratugsins, og ein besta mynd Michael Mann's, og ein besta glæpamynd allra tíma.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Firefly

Sindri Gretarsson 2. júlí 2006 ***1/2 af ****

Firefly er eitt besta dæmi um þáttamorð sem hægt er að finna, eftir aðeins fjórtán þætti þá ákvað Fox að klippa á þráðinn og hætta með Firefly út af, sagt er, ekki nógu miklu áhorfi. Lokaþátturinn endar út í bláinn, það er greinilegt að það var hætt við framleiðslu mjög snöggt því það eru engin lok til staðar. Þar kemur kvikmyndin Serenity til staðar nokkrum árum seinna til þess að binda þræðina aftur saman. Miðað við góðu dómana sem bæði þættirnir og kvikmyndin fær þá þarf ennþá að berjast fyrir því að halda Firefly áfram, því miður þá gekk myndinni ekkert sérstaklega vel í bíóhúsum sem er nánast búið að útiloka möguleikana fyrir framhaldsmynd. Það sem er einstakt við Firefly er að hver einasti þáttur er frábær, með flestum þáttaseríum þá eru nokkrir frábærir þættir en þó nokkrir ekkert merkilegir. Ég er yfirleitt ekkert mikið fyrir Joss Whedon en hann fær mitt hrós fyrir Firefly, það sem heldur Firefly uppi eru persónurnar, það eru engar rosalegar tæknibrellur eða megahasar til staðar, nánast einungis persónurnar að ruglast í hvort öðru. Joss Whedon kann svo sannarlega að skrifa handrit, þar sem hann nær svo auðveldlega að halda manni háðum öllum fjórtán þáttunum, allavega lenti ég í því að horfa á alla þættina í röð án pásu. Sem betur fer þá hafa þessir þættir öðlast stóran fan-base og kult frægð en ég skil samt ekki þar sem þessir þættir hafa einn stærsta fan-base í heimi að ekki sé hægt að endurvekja þá eða allavega búa til framhald af kvikmyndinni sem jafnaðist vel við þættina í gæðum. Mögulega er Firefly einfaldlega með slæmt karma og að deyja fyrir sinn tíma eru örlög þessara þátta, vond örlög fyrir svona góða þætti.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Darri E.

Þetta er nafn af einstaklingi sem ég kýs hér með að kalla Eirrad Mikla.

Þar sem endurkoma hans frá fyrrverandi ríki Hitlers kom af stað miklu uppnámi hér á landi þá ákvað ég að semja ljóð um endurkomu hans...

"Ó Eirrad, Ó Eirrad. Bjarg oss frá fjandmönnum. Lof oss frá freistni. Eirrad, verðumkomandi drottnari alheimsins. Ó Eirrad, Ó Eirrad, einungis þú veist sannleikann"

Ehemm... já, þar er það.

Assalaamu Alaikum.

Ó Eirrad, þinn þjónn Sindri Gretarsson.

18. júní 1987

Lítur þessi tala ekki vel út? Það er bara eitthvað við þessa samansetningu sem öskrar á mann enda er þetta dagurinn sem ég fæddist.

En þar sem ég fékk þá snilldarhugmynd að fæðast tveimum mánuðum fyrir tímann þá drap það mig næstum því.

Sindri, das Kind des Kraftwerk!

Farið öll á hnén og hugsið til mín...

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Tími fyrir uppfærslur?

Mögulega er kominn tími fyrir eitthvað annað en kvikmyndagagnrýni á þennan vef minn þar sem tilgangurinn með honum er einnig til þess að tala um sjálfan mig. Svo að...

Vinnan: Ég elska vinnuna mína, hún er svo mikið krútt, ég fæ að leika mér í ömurlegu veðri út á landi með svörtum plastpoka og "hreinsa" landsvæðið með afli mínu. Til þess að lifa af þessa vinnu þá verð ég að stanslaust ljúga að sjálfum mér með einskonar setningum eins og skrifuð hér á undan. Breytið "elska" í fyrirlít og "krútt" í þunglyndi og þá koma í ljós mínar sönnu tilfinningar sem skulu hér með vera ósagðar...

En hví?

Einfalt, svarið er Deutschland. Ég og hálfgermaninn Þór förum til Þýskalands í ágúst til þess að lifa eins og konungar í nokkrar vikur. Allt frá Stuttgart til Munchen yfir til Dusseldorf, meðal þess Massive Attack tónleikar. Ég vinn AÐEINS til þess að eiga nógan pening til þess að eyða í Þýskalandi. Hve margar DVD myndir mun ég kaupa? Það er þó víst að ég mun kaupa Star Trek búninginn hans Data til þess að eiga fyrir grímuböll, ég er víst ágætlega líkur honum. Brennivín, tonn af mat, meira DVD, bíó... í stuttu "A true journey through the Western civilization". We shall have gay adventures and fornicate many large breasted female virgins. Yes... indubitably many.

Það styttist í 18. júní 2006, sem þýðir mitt nítján ára afmæli... Yay.

Ég hljóma alveg gífurlega níhilistískur, líklega því þessi vinna dregur út úr manni allan styrk og vilja... Ég fæ varla tíma til þess að hugsa um mitt dýrmæta handrit sem ég verð virkilega að fara að gera. Svona vinna gerir mann heimskan, stöðvar allan skapandi hugsunarhátt og þegar þú færð einhverjar hugmyndir er maður of þreyttur til þess að nenna pæla í þeim. Er það þess virði, á eftirsóknin eftir pening að hyndra mig til þess að gera það sem ég vil? Ég tek oft eftir þessari kerfisbundnari þróun innan í fólki, þá oftar í eldra fólki sem vinnur á sama stað og ég. Það er eins og það verður að heilalausum uppvakningum, reglur og valdaskipti verða mikilvægari heldur en rökhugsun og ímyndunarflugið, ég án þess er ekkert. Ef það er eitthvað í þessum heimi sem fellur illa á mig þá eru það reglur, enda hefur engum vinnustjóra mínum fílað mig í hvaða vinnu sem ég hef unnið.

Er ég vandamálið? Er það ég sem þarf að breytast? Á ég að leyfa þessum holdætandi uppvakningum að koma upp að mér og éta mig til lausnar? Eða á ég að halda uppi veggnum?

Ég kýs vegginn.

Nenniggi meiru...

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

The Green Mile

Sindri Gretarsson 14. júní 2006 ****/****

Ef það er eitthvað sem Frank Darabont kann að gera, þá eru það snilldar kvikmyndir. The Green Mile, nær á einhvern hátt að vera þrír klukkutímar að lengd og láta tímann fljúga beint framhjá manni. Ástæðan er einföld, sagan bakvið myndina gleypir mann og sleppur manni ekki þar til endastafirnir eru búnir. Eins og The Shawshank Redemption þá felur The Green Mile inn í sér þessa fullkomnu kvikmyndaða tækni til þess að koma sér að efninu, það er ekki eitt einasta skot í myndinni sem þarf að klippa út að neinu leiti, ekki eina einustu sekúndu. Þegar mynd hefur svoleiðis vandaða sögusetningu, þá krefst ekki aðeins rosalegs ímyndunarafls heldur vitund og kunnáttu yfir hverja einustu myndavélaraðferð og klippingaraðferðir og undan því handrit sem er pottþéttara en þyngdaraflið. Mín persónulega reynsla með The Green Mile er ein eftirminnanlegasta sem ég hef upplifað af einni ástæðu, í fyrsta skipti yfir kvikmynd þá fór ég að skæla eins og lítil stelpa í lokin. Ég ætti í raun að vera að vernda karlmennsku mína en The Green Mile á þetta skilið og ég fúslega viðurkenni það að endinn eyðilagði mig gersamlega. Hver sem er að lesa þetta ætti líklega að skilja hví ég persónulega gef myndinni fullt hús, það hafði aldrei gerst við mig að ég táraðist yfir neinu í neinni mynd áður, nema þegar ég sá The Green Mile í fyrsta skiptið. Síðan þá horfði ég á myndina aftur og aftur aðeins til þess að skoða allar aðra hliðarnar við gerð myndarinnar. Fyrir utan þetta pottþétta handrit sem yfirbugar þyngdaraflið (mjög fá handrit gera það) þá er það leikurinn sem fullkomnaði myndina, allt frá smávægilegasta aukahlutverki til Tom Hanks var nákvæmlega rétt eins og það var og þá sérstaklega Michael Clarke Duncan, ef hans hlutverk hefði floppað þá væri varla nein mynd til staðar. Persónurnar sem Darabont skrifaði (byggðar á sögum eftir Stephen King) eru allar svo yndislega táknrænar og auðvelt hægt að tengja við sitt eigið líf og sjálfan sig, það var þetta safn af karakterum sem heillaði mig svo gífurlega við myndina. Persónan sem stendur uppúr er sú mikilvægasta, John Coffey sem Michael Clarke Duncan leikur enda er sú persóna hjarta myndarinnar. Ég myndi lýsa The Green Mile eins og ein af þessum töfrandi myndum sem hafa gleðileg áhrif á mann en þó einnig smá þunglynd áhrif. Lokin á myndinni er ekkert nema harkaleg sálarkreppa sem hefur byggst upp um alla myndina, ég var það grafinn inn í söguna að ég var orðinn þvílíkt slappur eftir lokin með ekkert nema hugsanir um myndina fljúgandi í kollinum á mér. Stærsta kvörtunarefni gagnvart The Green Mile er yfirleitt um lengdina, það er augljóslega persónubundið því eins og skrifað að ofan, þá mér fannst lengdin fljúga framahjá við fyrsta áhorf og einnig við öll önnur áhorf eftir það. Ég má ekki gleyma tónlistinni, Thomas Newman sem einnig samdi tónlistina fyrir The Shawshank Redemption, American Beauty og Road to Perdition semur glæsilega tónlist með sínum róandi stíl sem passaði fullkomlega við myndina. The Green Mile er ein þessara snilldarmynd frá 1999 í hópi með Fight Club, The Matrix og American Beauty, mér finnst hún ekki toppa The Shawshank Redemption (þó hún klóri á tærnar hennar) en The Green Mile er sannarlega þess virði að sjá fyrir hvern sem hefur ekki séð hana.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.

Master & Commander: The Far Side of the World

Sindri Gretarsson 11. júní 2006 ****/****

Það eru ákveðnar myndir sem verða betri eftir annað áhorf, oft er það út af ruglingi eða skilningsleysi við fyrsta áhorf, stundum er það jafnvel út af slæmu skapi sem getur haft slæm áhrif á álit manns. Master & Commander: The Far Side of the World hinsvegar verður betri og betri eftir hvert einasta áhorf, ég sá hana í bíó til að byrja með, álitið mitt var á góðum nótum en aðeins rétt svo. Mér fannst hún langdregin, oft leiðinleg og innihaldslaus, þar sem ég bjóst við stríðsmynd og miklum hasar þá kom það mér að vonbrigðum að svo mikið væri einbeitt á persónunum í staðinn. Mögulega var ég einfaldlega í ekki svo góðu skapi. Seinna meir ákvað ég að gefa myndinni annað tækifæri, og það sannaði sig vel, ég tel Master & Commander vera bestu mynd 2003 (Return of The King líka), og ein uppáhaldsmyndin mín. Ég horfði framhjá fyrrum væntingarnar og sökk lengst inn í söguna, myndin er frábært dæmi um vel skapaðar persónur, enda er leikurinn líka í hæsta flokki. Russell Crowe og Paul Bettany bera myndina upp á hásæti allan tímann, svo er líka mikið úrval af aukaleikurum en þó aðallega óþekktir, Billy Boyd fékk þó skemmtilegt hlutverk en þó ekkert of áberandi. En það sem er áberandi eru mjög misjafnir dómar og mismunandi álit sem hafa borist gagnvart myndinni, Master & Commander er ekki mynd sem öðlast ekki aðveldlega mikinn ´mass appeal´. Margir, líkt og ég gerði, finnst Master & Commander einfaldlega leiðinleg því aðalgallinn við myndina er að ef þú fellur ekki fyrir persónunum þá muntu ekki geta fílað myndina. Þetta er tveggja klukkutíma persónusköpum með smá hasar inn á milli, allur hasarinn er þó glæsilega gerður, Master & Commander hefur líklega einhverja besta hljóðvinnslu sem kvikmynd hefur að bjóða og það borgar sig sérstaklega hér með risa fallbyssum og orrustum á sjó. Myndin minnir mig mikið á gamaldags kvikmyndir á þann hátt, líkt og Spartacus, Great Escape og Lawrence of Arabia, allt frábærar myndir sem beina einbeitingunni aðallega á fólkinu og persónuleikum þeirra, fyrrum sögur og hugsanir. Það er þó áhættan bakvið myndina, til dæmis það er aðeins ein kona í allri myndinni sem kemur fram í um það bil tíu sekúndur, ef Master & Commander hefði verið dæmigerð Hollywood ræma þá hefði verið reynt að kremja inn einhverja leiðinlega ástarsögu inn á milli sem hefði líklega dregið myndina niður að miklu leiti. Það er einnig þessi raunveruleiki bakvið gerð myndina sem hjálpar verulega, sýnt eru góðu og slæmu hliðar lífs á sjó, fólk er óhreint, líður illa og særist alvarlega enda gerist myndin á byrjun nítjándu aldar. Til þess að summa þessu öllu, Master & Commander: The Far Side of The World er tveir klukkutímar um vináttu skipstjórans Jack Aubrey/Crowe og læknisins Stephen Maturin/Paul Bettany og fyrir suma er þetta örugglega ekki mynd sem auðvelt er að fíla, en ég hvet alla sem finnst svo að gefa henni annað tækifæri því það breytti öllu fyrir mig.

Assalaamu Alaikum.

Sindri Gretarsson.