Nýlega þá uppgötvaði ég bresku sketzaþættina Big Train gegnum vin minn sem keypti þá á DVD um daginn. Í þessum þáttum eru þeir Simon Pegg, Mark Heap og Kevin Eldon sem reynast einstaklega góðir saman. Brandararnir eru mistækir, en þeir sem eru fyndnir, eru virkilega fyndnir, þetta eru líklega bestu sketzaþættir sem ég hef séð. Enda ákvað ég að brjóta lögin og rippa þættina til þess að eiga í tölvunni...
Svo er það Preacher, ég keypti allar Preacher bækurnar og hef eytt miklum tíma í að endurlesa alla seríuna. Ég quota Herr. Starr til þess að lýsa fyrir ykkur Preacher reynslunni...
"I have an erection" - Herr. Starr
Og um Preacher þarf ekki að segja meir.
En nú hinsvegar ætla ég mér að drukkna í sjálfsvorkun og viskí.
Assalaamu fokking ding-dong Chem-Challa!
Sindri Gretarsson.
föstudagur, september 29, 2006
laugardagur, september 23, 2006
"The Great Morpheus, we meet at last..."
Þetta eru línur Agent Smith í fyrstu Matrix myndinni eftir að Morpheus kastar sjálfum sér gegnum vegg í baðherbergi beint á Smith til þess að bjarga Neo.
Og þetta er einmitt atriðið sem ég og vinur minn Þór unnum saman við að endurgera í skólanum seinasta fimmtudag, þetta og bardagann sem átti sér stað eftirá.
Eftir u.þ.b tíu daga bara í því að byggja sviðið fyrir atriðið, þá þurfti að hanna sér vegg til þess að hoppa í gegnum, múrsteina til þess að eyðileggja, vask og klósett sem brotna við snertingu, og ekki gleyma, aðferðir til þess að beygja þyngdaraflið. Það eina sem við höfðum voru tvö reipi, eitt sem fest er við mjaðmirnar og annað sem hægt er að halda í, en tökurnar virkuðu bara helvíti vel og þá sérstaklega miðað við það sem við höfðum.
Ég sjálfur þurfti að leika Agent Smith, þar sem ég hef gjört svo áður í hinum mistæku Fylkis-kvikmyndum.
Þetta var án efa erfiðasti tökudagur sem ég hef lent í, byrjað var klukkan 10:00 um morguninn, hvorki ég né Þór sváfum neitt af viti fyrir daginn og við kláruðum ekki tökurnar fyrr en 01:30 um nóttina, og eftir það fylgdi frágangurinn sem voru aðrir tveir klukkutímar af stanslausri vinnu.
Ég og Nökkvi vinur minn sem þurftum að lemja hvorn annan erum báðir nokkuð eyðilagðir eftir daginn, fyrir utan að ég óvart lamdi hann nokkrum sinnum til blóðs þá komumst við lífs af að mestu leiti. Við eigum nógu mörg sár á okkur til þess að gleyma þessum degi aldrei.
Skotið þar sem hann Nökkvi stekkur gegnum vegg og beint á mig var gert alveg nákvæmlega eins og í myndinni, og ég hef sjaldan verið jafn stressaður, ekkert til þess að mýkja lendingu, enginn sem kann á stunts að hjálpa til nema við sjálfir.
Í heild sinni gæti þetta hafa verið besti tökudagur hingað til, reynslan hækkaði upp um mörg stig eftir þennan eina dag, við komumst endanlega að því að það er ekkert sem ekki er hægt að gera. Sumt virkaði betur en annað, en í heildinni þá kom þetta vel út og allt þetta basl varð vel þess virði.
Hvað sem mun gerast, skal ég reyna segja ykkur frá seinna...
Assalaamu Alikum.
Sindri Gretarsson.
Og þetta er einmitt atriðið sem ég og vinur minn Þór unnum saman við að endurgera í skólanum seinasta fimmtudag, þetta og bardagann sem átti sér stað eftirá.
Eftir u.þ.b tíu daga bara í því að byggja sviðið fyrir atriðið, þá þurfti að hanna sér vegg til þess að hoppa í gegnum, múrsteina til þess að eyðileggja, vask og klósett sem brotna við snertingu, og ekki gleyma, aðferðir til þess að beygja þyngdaraflið. Það eina sem við höfðum voru tvö reipi, eitt sem fest er við mjaðmirnar og annað sem hægt er að halda í, en tökurnar virkuðu bara helvíti vel og þá sérstaklega miðað við það sem við höfðum.
Ég sjálfur þurfti að leika Agent Smith, þar sem ég hef gjört svo áður í hinum mistæku Fylkis-kvikmyndum.
Þetta var án efa erfiðasti tökudagur sem ég hef lent í, byrjað var klukkan 10:00 um morguninn, hvorki ég né Þór sváfum neitt af viti fyrir daginn og við kláruðum ekki tökurnar fyrr en 01:30 um nóttina, og eftir það fylgdi frágangurinn sem voru aðrir tveir klukkutímar af stanslausri vinnu.
Ég og Nökkvi vinur minn sem þurftum að lemja hvorn annan erum báðir nokkuð eyðilagðir eftir daginn, fyrir utan að ég óvart lamdi hann nokkrum sinnum til blóðs þá komumst við lífs af að mestu leiti. Við eigum nógu mörg sár á okkur til þess að gleyma þessum degi aldrei.
Skotið þar sem hann Nökkvi stekkur gegnum vegg og beint á mig var gert alveg nákvæmlega eins og í myndinni, og ég hef sjaldan verið jafn stressaður, ekkert til þess að mýkja lendingu, enginn sem kann á stunts að hjálpa til nema við sjálfir.
Í heild sinni gæti þetta hafa verið besti tökudagur hingað til, reynslan hækkaði upp um mörg stig eftir þennan eina dag, við komumst endanlega að því að það er ekkert sem ekki er hægt að gera. Sumt virkaði betur en annað, en í heildinni þá kom þetta vel út og allt þetta basl varð vel þess virði.
Hvað sem mun gerast, skal ég reyna segja ykkur frá seinna...
Assalaamu Alikum.
Sindri Gretarsson.
sunnudagur, september 17, 2006
Nacho Libre
Sindri Gretarsson 17. september 2006 **/****Ég er ekki viss hvað á að kalla þessa mynd, fáranleikamynd mögulega. Nacho Libre er venjuleg ´overcoming obstacles´ hetjumynd aðeins nú er það hinn skemmtilega feiti Jack Black að leika hálf Skandinavískan og hálf Mexíkóskan munk í Kaþólsku klaustri, hann hefur þráð að verða glímukappi síðan á ungum aldri, og loks fær það tækifæri og ætlast til þess að nota peninginn til þess að hjálpa munaðarleysingjunum í klaustrinu. Með hjálp hjá heimilislausum fáranlingi sem hefur hrossatennur, og traust hjá mjög aðlaðandi nunnu þá verður hann einn aðalkeppinauturinn í átt að sigri. Myndin er skondin á pörtum, jafnvel fyndin stundum, en innihaldið virkar mjög veikt fyrir lengdina á myndinni, og húmorinn var ekki alveg að halda myndinni uppi. Einn aðaltilgangur myndarinnar er þetta tilgangsleysi sem ræður ríkjum fyrir húmorinn, án þess hefði myndin líklegast verið frekar leiðinleg. Ég gekk út eftir myndina og fann ekki fyrir neinu, Nacho Libre er tilgangslaust rugl, en miðað við það, þá var hún allt í lagi sem einfalt áhorf.
Assalaamu Alikum.
Sindri Gretarsson.
þriðjudagur, september 05, 2006
Uppáhalds...
KVIKMYNDIR
The Shawshank Redemption, Fight Club, Citizen Kane, Goodfellas, Godfather, Chinatown, Seven Samurai, Schindler's List, Lord of the Rings, Pulp Fiction, Reservoir Dogs...
...allt myndir sem eiga það sameiginlegt að vera stanslaust settar á topp 10 lista yfir bestu kvikmyndir allra tíma.
Þegar ég spyr aðra kvikmyndasénía hvaða myndir þeir halda uppá og nefna þrjár eða fleiri af þessum myndum þá á ég oft bágt með að trúa þeim eða taka þeim alvarlega.
Tíu uppáhaldsmyndirnar mínar, ekki þær bestu, aðeins þær sem ég dýrka mest af öllu... (Listi sem mun án efa breytast töluvert gegnum árin)
1)
Hef haft "soft-spot" fyrir Gladiator síðan ég sá hana í bíó.
2)
Eitt best gerða meistaraverk allra tíma, óendalega vel gerð, efnið er dýrlegt, myndin er af Guði.
3)
Elska þessa meira eftir hvert einasta áhorf, besta "buddy" mynd sem til er, engin kemur nálægt.
4)
Myndin er námsefni fyrir góða persónusköpun, myndatöku, og almennri kvikmyndagerð yfirleitt.
5)
Þarf að segja af hverju? Besta sýra sem ég hef tekið...
6)
Mynd sem er dæmigerð á topplistum, sá hana fyrst átta ára gamall og hef elskað hana síðan þá.
7)
Svipað og Gladiator, mynd sem ég sá ungur og síðan þá hefur hún aldrei breyst í áliti hjá mér.
8)
Önnur Darabont mynd sem er frábær, líkt og Shawshank þá hefur hún fullkomna sögusetningu.
9)
Ein af þessum gömlu klassísku sem ég hef alltaf haldið mikið uppá.
10)
Af þeim þrjátíu myndum sem berjast um seinasta sætið þá gef ég Chaplin það, mynd sem ég nýt þess að horfa á.
Ýmsar aðrar: The Matrix, Goodfellas, Platoon, Lord of the Rings, Kingdom of Heaven Director's cut, Kiss Kiss Bang Bang, The Last Samurai og margar fleiri...
___
KVIKMYNDATÓNLIST
Nýlega hef ég rekist á þó nokkra vefi og umræður sem fjalla um tíu bestu kvikmyndalög/tónlist allra tíma. Hjá gagnrýnendum er listinn yfirleitt, Citizen Kane, Robin Hood, Schindler's List og Lawrence of Arabia.
Af öllum kvikmyndum þá er þessi í uppáhaldi gagnvart kvikmyndatónlist...
Hver sem hefur séð þessa mynd mun segja svipað og ég, ég myndi deyja ánægður ef ég vissi að þessi tónlist yrði spiluð á jarðaför minni.
Ýmsar Aðrar: Chaplin, Gladiator, Unbreakable, Ninth Gate, Braveheart...
___
KVIKMYNDATAKA
Þegar ég horfi á kvikmyndir þá pæli ég næstum því mest um kvikmyndatökuna, og af öllum myndum sem ég hef séð þá eru það þrjár myndir sem hafa mína uppáhaldsmyndatöku...
1)
Alglæsilegasta kvikmyndataka sem ég hef séð, stórkostleg að öllu leiti, John Mathieson er snillingur.
2)
Robert Richardson, annars snillingur í myndatökuheiminum, myndatakan hér er fullkomnun.
3)
Myndataka til þess að slefa yfir, enn annar snillingur, Conrad Hall sem lést eftir þessa mynd, Road to Perdition var hátindurinn hans, ég efa að hann sjálfur hefði nokkurn tíman getað toppað hana.
Ýmsar aðrar: Last of the Mohicans, Citizen Kane, Lawrence of Arabia, United 93 og aðrar sem ég er að gleyma í augnablikinu...
Nóg í bili...
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
The Shawshank Redemption, Fight Club, Citizen Kane, Goodfellas, Godfather, Chinatown, Seven Samurai, Schindler's List, Lord of the Rings, Pulp Fiction, Reservoir Dogs...
...allt myndir sem eiga það sameiginlegt að vera stanslaust settar á topp 10 lista yfir bestu kvikmyndir allra tíma.
Þegar ég spyr aðra kvikmyndasénía hvaða myndir þeir halda uppá og nefna þrjár eða fleiri af þessum myndum þá á ég oft bágt með að trúa þeim eða taka þeim alvarlega.
Tíu uppáhaldsmyndirnar mínar, ekki þær bestu, aðeins þær sem ég dýrka mest af öllu... (Listi sem mun án efa breytast töluvert gegnum árin)
1)
Hef haft "soft-spot" fyrir Gladiator síðan ég sá hana í bíó.
2)
Eitt best gerða meistaraverk allra tíma, óendalega vel gerð, efnið er dýrlegt, myndin er af Guði.
3)
Elska þessa meira eftir hvert einasta áhorf, besta "buddy" mynd sem til er, engin kemur nálægt.
4)
Myndin er námsefni fyrir góða persónusköpun, myndatöku, og almennri kvikmyndagerð yfirleitt.
5)
Þarf að segja af hverju? Besta sýra sem ég hef tekið...
6)
Mynd sem er dæmigerð á topplistum, sá hana fyrst átta ára gamall og hef elskað hana síðan þá.
7)
Svipað og Gladiator, mynd sem ég sá ungur og síðan þá hefur hún aldrei breyst í áliti hjá mér.
8)
Önnur Darabont mynd sem er frábær, líkt og Shawshank þá hefur hún fullkomna sögusetningu.
9)
Ein af þessum gömlu klassísku sem ég hef alltaf haldið mikið uppá.
10)
Af þeim þrjátíu myndum sem berjast um seinasta sætið þá gef ég Chaplin það, mynd sem ég nýt þess að horfa á.
Ýmsar aðrar: The Matrix, Goodfellas, Platoon, Lord of the Rings, Kingdom of Heaven Director's cut, Kiss Kiss Bang Bang, The Last Samurai og margar fleiri...
___
KVIKMYNDATÓNLIST
Nýlega hef ég rekist á þó nokkra vefi og umræður sem fjalla um tíu bestu kvikmyndalög/tónlist allra tíma. Hjá gagnrýnendum er listinn yfirleitt, Citizen Kane, Robin Hood, Schindler's List og Lawrence of Arabia.
Af öllum kvikmyndum þá er þessi í uppáhaldi gagnvart kvikmyndatónlist...
Hver sem hefur séð þessa mynd mun segja svipað og ég, ég myndi deyja ánægður ef ég vissi að þessi tónlist yrði spiluð á jarðaför minni.
Ýmsar Aðrar: Chaplin, Gladiator, Unbreakable, Ninth Gate, Braveheart...
___
KVIKMYNDATAKA
Þegar ég horfi á kvikmyndir þá pæli ég næstum því mest um kvikmyndatökuna, og af öllum myndum sem ég hef séð þá eru það þrjár myndir sem hafa mína uppáhaldsmyndatöku...
1)
Alglæsilegasta kvikmyndataka sem ég hef séð, stórkostleg að öllu leiti, John Mathieson er snillingur.
2)
Robert Richardson, annars snillingur í myndatökuheiminum, myndatakan hér er fullkomnun.
3)
Myndataka til þess að slefa yfir, enn annar snillingur, Conrad Hall sem lést eftir þessa mynd, Road to Perdition var hátindurinn hans, ég efa að hann sjálfur hefði nokkurn tíman getað toppað hana.
Ýmsar aðrar: Last of the Mohicans, Citizen Kane, Lawrence of Arabia, United 93 og aðrar sem ég er að gleyma í augnablikinu...
Nóg í bili...
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
mánudagur, september 04, 2006
Beowulf & Grendel
Sindri Gretarsson 4. september 2006 *1/2 af ****Það er skömm að Beowulf & Grendel fái ekki betri dóm en þetta, það er sjaldséð að sjá Íslensk tengda kvikmynd og þá núna dýrustu kvikmyndaframleiðslu sem tengist Íslandi. Hér er á ferð alveg ferlega illa skrifað handrit, ekki á þann hátt að fólk talaði skringilega eða málvillur voru til staðar, heldur það leit út fyrir að þrettán ára krakki hafi skrifað myndina. Það eru atriði sem koma sögunni ekkert við, eða skiptu svo litlu máli í samhengi við heildina að það kom ekkert úr því, þetta gerðist ekki stundum heldur nokkuð oft. Myndin byrjar með ágæt lof, það kom fram skemmtilegur húmor og persóna Beowulfs (sem var nánast eina verulega persónan til staðar) byrjaði að kveikja áhugann. En atburðarrásin, nánast allar persónunar, öll orðasamskipti, falla niður steindauð fljótlega, það gekk svo langt að á tímum spurði ég sjálfan mig af hverju sumir hlutir voru í myndinni og það er alls ekki góður hlutur. Einn af öðrum vandamálum myndarinnar var ´aðdráttarafl´ sögunnar, ég horfði á skjá í 100 mín og var fullkomnlega var við það, þ.e.a.s sagan skapaði engan áhuga, enga spennu, ekkert sem dró athyglina mína gegnum myndina. Gerard Butler gerir sitt besta sem Beowulf, en slæmt handrit leyfir honum ekki sitt besta, sama má segja um Stellan Skaarsgard og Ingvar E. Hinsvegar fannst mér Sarah Polly frekar misheppnuð í hlutverki sínu, mögulega útaf handritinu en mér fannst þetta ekki vera hlutverk sem hentaði henni. Framleiðslugæðin eru ágæt, sérstaklega miðað við rándýrar Hollywood myndir, myndatakan var fín (þó ekki eins og ég hafði vonast eftir), landslag Íslands auðvitað bætti margt fyrir umheiminn í myndinni. Handritið drepur Beowulf & Grendel, með betra handriti hefði myndin getað verið mun betri, þessi ókostur er einfaldlega svo slæmur að allt annað fellur í sömu gröf. Ég hinsvegar kýs að skoða kostina og dæma samkvæmt þeim líka, en meira en þessa stjörnugjöf get ég ekki gefið.
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
sunnudagur, september 03, 2006
Nú geta allir "commentað"...
Nýlega var mér bent á galla á síðu minni sem ég hugsaði aldrei fyrir mér. Það er víst stilling sem hindrar það að allir geta "commentað" á síðunni minni, sem útskýrir fáu "commentin".
Ég hef afstillt þetta og hérmeð geta allir skrifað ruglið sitt á síðuna mína...
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
Ég hef afstillt þetta og hérmeð geta allir skrifað ruglið sitt á síðuna mína...
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
laugardagur, ágúst 26, 2006
Thank You for Smoking
Sindri Gretarsson 26. ágúst 2006 ***1/2 af ****Thank You for Smoking er í raun Lord of War aðeins um tóbakko, og eins og er Lord of War þá fjallar myndin um mannin bakvið vöruna. Það er ekki verið að segja fólki að hætta að reykja eða ekki reykja, rétt eins og Lord of War var ekki að segja fólki að ekki eiga skotvopn. Boðskapurinn er mjög sanngjarn, viturlegur og ekki gagnrýninn á neinn eða neitt og svipað og Lord of War, þá er húmor mikill drifkraftur sögunnar, húmor og auðvitað aðalpersónan sem er leikin nokkuð helvíti vel Aaron Eckhart. Handritið einkennist af köldum húmor, forvitnilegum persónum og mjög óhefðbundnari atburðarrás. Myndin fjallar um þennan sígarettu-talsmann sem reynir að breyða út góðvild skilaboð frá tóbakkófyrirtækjum á meðan hann reynir að vera góða ímynd sonar síns. Það er mjög vel gert hvernig handritshöfundurinn nær að skrifa svona persónu og ná áhorfendanum á hennar hlið, þrátt fyrir að perónan skuli hafa frekar erfitt og umtalað starf þá er mjög auðvelt að líka vel við þennan mann því hann nær að koma öllu sínu málefni fram og hann getur útskýrt af hverju hann getur það og af hverju hann gerir það. Leikaraliðið er stórt, flestir leika þó í rétt svo einu atriði eða sjaldan fleiri, t.d Rob Lowe, Robert DuVall og Sam Elliot koma rétt svo fram í þrjár mínútur af myndinni. Það er mjög skondið að vita að leikstjórinn Jason Reitman sé sonur leikstjórans Ivan Reitman og hefur svo ungur á aldri gert mun betri mynd en pabbi hans hefur gert á öllum sínum starfsferil. Thank You for Smoking er líklega ein af betri myndum ársins því það einfaldlega hafa ekki komið það margar góðar hingað til, hér er á ferð mjög léttlynd og notaleg kvikmynd sem er auðvelt að hafa gaman af, þetta er ekki prédikun gegn tóbakko heldur mynd um sjálfstæðar ákvarðanir. Ég gekk útúr bíóhúsinu mjög sáttur og er á þeirri skoðun að þrjár og hálf stjarna sé mjög sanngjörn einkun fyrir Thank You for Smoking.
Assalaamu Alikakum.
Sindri Gretarsson.
föstudagur, ágúst 25, 2006
United 93
Sindri Gretarsson 25. ágúst 2006 ***1/2 af ****Loksins fékk ég að sjá United 93, mynd sem ég hef beðið lengi eftir sem fjallar um eitt viðkvæmasta efni sem hægt er að fjalla um þessa dagana. Það er alltaf gaman að spurja hina og þessa um, hvar varst þú 11. september 2001? Tveimum klukkutímum áður en að American 11 fluginu var rænt af Boston flugvelli, var ég einmitt þar að millilenda til þess að taka flugið mitt heim til Íslands. Á meðan flugránin áttu sé stað var ég að horfa á klippta útgáfu af One Night at McCool's í flugvélinni og á meðan United 93 hrapaði þá var ég líkt og flestir íslendingar, fastur fyrir framan sjónvarpið að horfa á einn merkilegasta sögulega atburð lífs míns. Það er alls ekkert fyndið við þetta, en samt þá finn ég fyrir grimmu kaldhæðnislegu brosi þegar ég hugsa um það, og hve heppin ég skuli hafa verið að hafa tekið flugið áður en þetta gerðist. Nú um myndina, ég get með ákveðni sagt að United 93 er ein besta mynd sem ég hef séð á árinu. Paul Greengrass heldur svipuðum stíl og hann gerði í Bloody Sunday, tónlistin er nær engin, myndatakan er nánast öll með höndum, en það besta sem hjálpaði verulega til með að skapa raunverulega tilfinningu var að nota óþekkta leikara í hlutverkunum. Sumir leika sig sjálfa þó, Ben Sliney sem var flugvallastjórnandinn 11. september á Boston flugvelli leikur sig sjálfan sem reyndist vera nokkuð stórt hlutverk. Ég þekkti þó nokkra leikarana þarna af og til, t.d þá var David Rasch sem lék í gömlu Sledge Hammer þáttunum þarna, en engir stórleikarar koma fram neinstaðar. Það er misjafnt hvernig fólk mun dæma þessa mynd, sumum finnst þetta vera of snemmt, sjálfur finnst mér ekkert vera að þessu þá sérstaklega ef myndin segir eitthvað af viti. United 93 er ekki pólitísk mynd, en það sem kom mér á óvart er það að Paul Greengrass sýnir líka hvernig ræningjunum líður gegnum allt ránið þá aðallega hjá einum sem átti víst að hafa flogið vélinni til hrapsins. Hann er ekki sýndur sem alskeggjaður Talíbani með AK-47 öskrandi ´Allah Akbar´ heldur sem gersamlega venjulegur maður, þó svo enginn veit með vissu hvað nákvæmlega gerðist í fluginu þá sýnir Greengrass þennan mann sýna mikinn hika við að gera þetta og það reyndist auðvelt fyrir mig að setja sjálfan mig í hans spor. Án þess að lýsa öllu nákvæmlega og eyðileggja myndina, þá verð ég að segja að Greengrass er mjög sanngjarn gagnvart efninu, en örugglega leyfir sér aðeins meira um að giska um raunverulegu atburðina heldur en hann mátti. Ég hef ekkert vandamál með það á meðan það sé eitthvað vit í því, en ég sé alveg fyrir mér einhver Kana brjálast út af þessu, þó svo að mikill hluti manna sem dóu voru ekki bandarískir þá er væmnin bakvið þennan atburð nánast gersamlega á þeirri hlið. United 93 er líka alveg rosalega spennandi mynd, þó svo ég vissi nákvæmlega hvað myndi gerast þá vildi ég alltaf sjá meira, lokin á myndinni skemma á manni heilann þau eru svo magnþrungin. Þetta er mjög alvarleg drama, þetta er ekki Harrison Ford að leika hermann í flugvél að bjarga heiminum frá íllum Rússum, hver sem sér þessa mynd verður að dæma hana samkvæmt því efni sem hún er byggð á, en ef einhver mun hata þessa mynd og hefur kjarkinn til þess að gefa henni slæman dóm þá endilega gerðu það, ég væri til í að sjá það. Ég er spenntur við að sjá hvort World Trade Center nái að toppa United 93 því það myndi vera erfitt.
Assalaamu Alaikum (kannski hentar sú kveðja sig ekki alveg þetta skiptið)
Sindri Gretarsson.
sunnudagur, ágúst 20, 2006
Tales of Germania
Ég er kominn aftur til Íslands, og með mér kom ljósið. Þar sem ég er Guð allra og allir elska mig.
Ég ætla að útskýra ferðina í myndasögum... þar sem fólk er heimskt og án ímyndunarafls og þarf myndir til þess að skilja hluti.
Fyrsti dagurinn minn í Leonberg á bar að reykja vindling, drekka Bailey's og spila poker.
Og hérna er hann Þór, hálf íslenski hálf germaninn. En eins og greinilega sést, þá er ég fallegri.
Dagur númer tvö, ég og Þór fórum á fillerí. Þarna sérðu mig að drekka Mai-Tai, gvuð hvað það er glataður drykkur.
Og hérna er Þór að drekka sama drykkinn. Ég bendi á að ég er fallegri jafnvel þegar ég gretti mig.
Ég að sýna afbragðsleik sem mann í dauðlegum aðstæðum. Hvar er óskarinn minn?
Þór að brosa. (Ég er ennþá fallegri)
Ég í Wurzburg að ræða við styttu, það er svakalegt hve mikla visku stytta getur gefið manni.
Þór að fá útrás á angist sinni gagnvart samfélaginu.
Aftur í Leonberg á bar, í þetta skipti að horfast augu við áfengislöngun mína. Fyrir aftan mig situr hann Patrick, þýski vinur hans Þórs.
Þór að taka upp mig langandi áfengi.
Ég á baðherbergi eftir að hafa verið á strippklúbbi.
Þór með strippgellu, já hún reyndi við hann, en tvær reyndu við mig. Sem sannar enn fremur hvor okkar sé fallegri.
Það sem gerðist eftir strippklúbbinn er Rated NC-17...
Rotenburg, miðaldarbær. Aðalturn af borgarmúr sem hefur staðið í meira en 700 ár.
Barnalegt, en skemmtilegt.
Enda var ég ekki sá eini.
Too cool to exist. Rotenburg breyttist að eilífu eftir okkar brottför.
Hita upp fyrir Massive Attack tónleikana í Düsseldorf, fjórir bjórar á mann er lágmark.
Þór er Massive Attack gelgjan, þetta var líklega örlagaríkasti dagur ævi hans.
Skoða Düsseldorf, mjög þreytulegur eftir tónleikana.
Lestastöðin og heimferð.
Sindri The Hitman.
Þór The Hitman.
Seinasti dagurinn, Þór að fela þunglyndi sitt með kaldhæðni.
Ekki nógu slæmt að við séum að fara aftur til Íslands, heldur þurfum við að bíða í röð til þess að komast þangað.
Þetta voru aðeins 24 ljósmyndir af 900 sem ég tók í Þýskalandi, svo þetta er aðeins mjög stutt útgáfa af ferð minni þangað.
Ég keypti 23 DVD myndir:
1) The New World
2) Munich
3) Boogie Nights
4) Léon - The Professional director's cut
5) The Frighteners director's cut (4 diska sett, báðar útgáfur)
6) Dances with Wolves director's cut (4 diska sett báðar útgáfur)
7) Breakdown
8) Congo
9) Chasing Sleep
10) The Ninth Gate
11) Barton Fink
12) Miller's Crossing
13) Road to Perdition
14) Human Traffic
15) Dominion: Prequel to the Exorcist
16) Crimson Tide
17) Butterfly Effect director's cut (báðar útgáfur)
18) True Lies
19) Platoon Gold Edition
20) The Machinist
21) Strange Days
22) Der Untergang (sjónvarpsútgáfan)
23) The Insider
Svo keypti ég mér Packard Bell VIBE500 Mp3 spilara sem spilar videofæla, ljósmyndir og allt það... 30bg og kostaði um 19.000 krónur.
Mjög skemmtileg ferð, að gleyma henni verður gífurlega erfitt.
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
Ég ætla að útskýra ferðina í myndasögum... þar sem fólk er heimskt og án ímyndunarafls og þarf myndir til þess að skilja hluti.
Fyrsti dagurinn minn í Leonberg á bar að reykja vindling, drekka Bailey's og spila poker.
Og hérna er hann Þór, hálf íslenski hálf germaninn. En eins og greinilega sést, þá er ég fallegri.
Dagur númer tvö, ég og Þór fórum á fillerí. Þarna sérðu mig að drekka Mai-Tai, gvuð hvað það er glataður drykkur.
Og hérna er Þór að drekka sama drykkinn. Ég bendi á að ég er fallegri jafnvel þegar ég gretti mig.
Ég að sýna afbragðsleik sem mann í dauðlegum aðstæðum. Hvar er óskarinn minn?
Þór að brosa. (Ég er ennþá fallegri)
Ég í Wurzburg að ræða við styttu, það er svakalegt hve mikla visku stytta getur gefið manni.
Þór að fá útrás á angist sinni gagnvart samfélaginu.
Aftur í Leonberg á bar, í þetta skipti að horfast augu við áfengislöngun mína. Fyrir aftan mig situr hann Patrick, þýski vinur hans Þórs.
Þór að taka upp mig langandi áfengi.
Ég á baðherbergi eftir að hafa verið á strippklúbbi.
Þór með strippgellu, já hún reyndi við hann, en tvær reyndu við mig. Sem sannar enn fremur hvor okkar sé fallegri.
Það sem gerðist eftir strippklúbbinn er Rated NC-17...
Rotenburg, miðaldarbær. Aðalturn af borgarmúr sem hefur staðið í meira en 700 ár.
Barnalegt, en skemmtilegt.
Enda var ég ekki sá eini.
Too cool to exist. Rotenburg breyttist að eilífu eftir okkar brottför.
Hita upp fyrir Massive Attack tónleikana í Düsseldorf, fjórir bjórar á mann er lágmark.
Þór er Massive Attack gelgjan, þetta var líklega örlagaríkasti dagur ævi hans.
Skoða Düsseldorf, mjög þreytulegur eftir tónleikana.
Lestastöðin og heimferð.
Sindri The Hitman.
Þór The Hitman.
Seinasti dagurinn, Þór að fela þunglyndi sitt með kaldhæðni.
Ekki nógu slæmt að við séum að fara aftur til Íslands, heldur þurfum við að bíða í röð til þess að komast þangað.
Þetta voru aðeins 24 ljósmyndir af 900 sem ég tók í Þýskalandi, svo þetta er aðeins mjög stutt útgáfa af ferð minni þangað.
Ég keypti 23 DVD myndir:
1) The New World
2) Munich
3) Boogie Nights
4) Léon - The Professional director's cut
5) The Frighteners director's cut (4 diska sett, báðar útgáfur)
6) Dances with Wolves director's cut (4 diska sett báðar útgáfur)
7) Breakdown
8) Congo
9) Chasing Sleep
10) The Ninth Gate
11) Barton Fink
12) Miller's Crossing
13) Road to Perdition
14) Human Traffic
15) Dominion: Prequel to the Exorcist
16) Crimson Tide
17) Butterfly Effect director's cut (báðar útgáfur)
18) True Lies
19) Platoon Gold Edition
20) The Machinist
21) Strange Days
22) Der Untergang (sjónvarpsútgáfan)
23) The Insider
Svo keypti ég mér Packard Bell VIBE500 Mp3 spilara sem spilar videofæla, ljósmyndir og allt það... 30bg og kostaði um 19.000 krónur.
Mjög skemmtileg ferð, að gleyma henni verður gífurlega erfitt.
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
Miami Vice
Sindri Gretarsson 20. ágúst 2006 ***/****Miami Vice er gífurlega svöl mynd, byrjunin er hörkuleg og hröð, engum tíma er sóað í andskotans byrjunar kreditlista sem ég hef nokkuð óbeit af, þessari hörku er haldið í þó nokkurn tíma, en alls ekki út alla myndina. Það sést við miðjuna að Michael Mann hafði nánast ekki hugmynd hvað ætti að gerast eftir helming, sem er galli sem handritsskrif á að hafa lagfært. Colin Farrell hefur að mínu mati staðfest sjálfan sig sem nokkuð góðan og svalan leikara, sérstaklega eftir The New World. Hann og Jamie Foxx virka vel saman, persónusköpunin er alls ekki flókin milli þeirra en sem ´shootem-up´ teymi þá sannast þeir flottir saman. Þegar Michael Mann gerir hasarsenur, þá gerir hann virkilega hasarsenur, enginn nær að skapa eins flott byssuhljóð og þessi maður fyrir kvikmyndir og allur hasarinn í Miami Vice var frábær. Seinni helmingurinn tekur allt sem fyrri helmingurinn kynnti til sögunnar og dregur það eins lengi og langt og hægt er, þar verður atburðarrásin frekar þreytt og augljóslega óskipulögð. Svo það augljósasta var skortur á hæfanlegum endi, margar kvikmyndin eiga það til að enda án þess að skilja neitt eftir sig, með Miami Vice þá fannst mér eins og Mann hafi gleymt að taka upp endinn. Ég verð að vera sammála því sem gagnrýnendur segja, Miami Vice er ofurflott mynd, en þurfti meiri undirbúning. Ég fílaði Farrell og Foxx, mér fannst hasarinn frábær og sagan virkaði vel við fyrri hlutann en við lokin þá er eins og allur krafturinn sé löngu eyddur. Ég hef aldrei séð Miami Vice þættina, en ég er nokkuð viss um að þessi mynd sé betri þar sem þættirnir eru víst hallærislegir 80's poprugl. Miami Vice er mjög fín mynd, ekki eins góðar og flestar Michael Mann myndir en samt góð.
Assalaamu Alaikum.
Sindri Gretarsson.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
