fimmtudagur, janúar 18, 2007

The Good Shepherd

Sindri Gretarsson 18. janúar 2007 ***/****

Miðað við hápólitískt efni þá kýs De Niro að leiða The Good Shepherd í voðalega hæga og ódramatíska stefnu. Myndin er mjög löng, atburðarrásin er hæg, samtölin eru róleg og persónurnar allar kaldar á yfirborðinu. Matt Damon leikur Edward Bell Wilson, skáldaða persónu byggða á raunverulegri manneskju, sem var einn af höfuðpaurunum í sköpun Central Intelligence Agency eða C.I.A gegnum árin 1939 til 1961. Matt Damon nær að sýna mjög góða frammistöðu án þess að sýna neina skýra tilfinningu gegnum alla myndina, útaf þessu þá reynist öll myndin köld á yfirborðinu. The Good Shepherd er annars stútfull af leikurum, en enginn þeirra fær að sýna nein tilþrif þar sem hlutverkin þeirra voru yfirleitt of lítil eða handritið bauð ekki til þess. Fyrir þá sem hafa brennandi áhuga á þessu efni þá ætti myndin að reynast nokkuð áhugaverð, en fyrir alla aðra þá er The Good Shepherd nokkuð örugg leiðindi, myndin er fyrir þá þolinmóðu sem geta setið gegnum langa mynd þar sem fólk talar stanslaust, og þar magnið af hasar eða dramatískum hápunktum eru mjög fáir eða jafnvel ekki til staðar. Myndin endar einnig frekar dauft, en það mætti búast við því miðað við hvernig myndin er uppsett, sagan kemst að sínum endi fyrir áhorfandann og aðalpersónuna en ekki á neinn áhrifaríkann hátt. Það er hinsvegar þetta tilfinningaleysi sem ég fílaði, ný aðferð sem sést sjaldan í kvikmyndum, aldrei fær áhorfandinn neinar upplýsingar um hugsunarhátt persónanna sem gerði þær mjög ótrausverðugar og jafnvel raunverulegri en venjulega sést. Sem skemmtiefni þá er þetta ekki rétta valið en fyrir þolinmæða áhorfendur, þá eru líkurnar mun meiri að þú munir fíla hana. Mér finnst The Good Shepherd mjög fín mynd, og Matt Damon gerir hana þess virði að sjá að mínu mati.


"Richard Hayes: Someone once asked me, Why don't they put a 'the' in front of CIA? And I said to him, do you put a 'the' in front of God?"


Sindri Gretarsson.

þriðjudagur, janúar 16, 2007

Rob Roy

Sindri Gretarsson 16. janúar 2007 ***1/2 af ****

Af þeim myndum sem ég flokka undir ´gleymdar myndir´ þá er Rob Roy án efa í þeim flokki. Með gleymdum myndum þá tala ég um gæðamyndir sem smám saman hafa gleymst í minningu fjöldans og einnig þær myndir sem nýju kynslóðirnar vita yfirleitt ekki af. Rob Roy er mjög heillandi lítil mynd gerð í gamaldagsstíl, myndin flæðir og hegðar sér mjög líkt leikrit. Framvinda sögunnar er töluvert hæg en gefur sér meiri tíma í að grafa sig inní persónur myndarinnar og umheiminn kringum þær. Myndin gerist árið 1713 í Skotlandi undir yfirráðum Breta, Robert Roy McGregor (Liam Neeson) er skoskur hirðsmaður ættar sinnar sem ákveður að fá lán hjá Lávarði Montrose (John Hurt) til þess að betrumbæta ætt sína og aðstæðurnar sem hún lifir í sem fara sífellt versnandi. Undir Montrose er Archibald Cunningham (Tim Roth), ungur herramaður, og ekki gleyma óendanlegur bastarður, sem með öðrum bastarði Killearn (Brian Cox) rænir lánið, og komast þeir upp með það. Sterkasti kostur myndarinnar er frammistaðan hans Tim Roth, Cunningham er einhver minnugasti óvinur sem ég hef nokkurn tíman séð í kvikmynd og Roth átti skilið óskarinn sem hann tapaði fyrir Kevin Spacey, en sem betur fer þá vann hann allavega Bafta verðlaunin. Hinir leikararnir, þó allir mjög góðir, falla undir skugga Tim Roth, hann stal gersamlega allri myndinni. Þegar ég tala um gamaldagsstíl í myndinni þá meina ég klippingin, myndatakan, tónlistin og þannig. Mikið er um víðskot og myndatakan heldur rólegheitum gegnum alla myndina, klippingin er mjög hefðbundin á gamlan hátt (mikið af dissolves fyrir þá sem þekkja orðið) og tónlistin eftir Carter Burwell er svakalega melódísk og passar fullkomlega fyrir myndina. Rob Roy er alls ekki fullalavarleg, ég myndi flokka hana sem comedy/drama, húmorinn er undirliggjandi sem og ekki gegnum alla lengdina en því miður þá féll Rob Roy undir skugga Braveheart þar sem báðar myndir komu á svipuðum tíma. Braveheart átti réttilega skilið sitt hrós en Rob Roy átti hinsvegar meira hrós skilið en hún fékk, það þarf þolinmæði til þess að fíla Rob Roy en að lokum er það þess virði. Rob Roy er ekki bara skemmtileg heldur merkileg í sínu sögulega gildi, það er ekki mikill hasar né neinar stórorrustur enda er þetta mynd á litlum skala, en myndin notar allan efnivið sinn hæfilega en þrátt fyrir alla sína kosti þá dregur hún lengdina en kemst rétt svo upp með það. Ég ekki langt frá því að kalla Rob Roy klassík, ekki er þetta bara mjög einstök mynd heldur er hún ekki að horfa í burtu frá ofbeldi, kynlífi og öðrum grófari hlutum, sem í minni bók ef notað rétt, er góður kostur.



WILL: Are you Robert Roy McGregor?

ROB ROY: I am.

WILL: I am Will Guthrie. Have you heard of me?

ROB ROY: No, I have not.

WILL: Well, I've heard of you.

ROB ROY: Indeed. And what have you heard?

WILL: I heard you backstabbed Tam Sibbald.

ROB ROY: Were you and Tam kin?

WILL: Near enough. I shagged his sister.

KILLEARN: Likely so did Tam.

---

BETTY: But I love you Archie!

CUNNINGHAM: Love is a dung hill, Betty, and I am but a cock that climbs upon it to crow.

---

DUKE OF ARGYLL: So, Mr. Cunningham, what are these principle sins that distress your mother? Dice? Drink? Or are you a buggerer of boys?

CUNNINGHAM: It is years, Your Grace, since I buggered a boy... And in my own defense, I must add, I thought him a girl at the moment of entry.

DUKE OF ARGYLL: Do you hear that, Will? Young Cunningham here was unable to tell arse from quim. What say you to that?

WILL: I've heard that many Englishmen have that same difficulty.

---

MONTROSE: What pride to use a fellow peer in public so! Damn his pride!

*pause*

MONTROSE: Forgive me. Damn his grace's pride!

---

KILLEARN: Sheephshaggers, the lot of you. Baaa!

---


Frábær quotes, mun fleiri í myndinni...


Sindri Gretarsson.

mánudagur, janúar 15, 2007

Brunnur leiðinda...

... er Menntaskólinn við Hamrahlíð.

Þessi umræða mun flokkast undir gamla góða: "Ég er í MH og mér leiðist, vorkenndu mér".

Ég sit nú við tölvu að bíða eftir NAT133 tíma sem fjallar aðallega um eðlisfræði, semsagt eitthvað sem gerir mann mjög kátann. Blandaðu þessu saman við svefnlausa nótt og þá gætiru alveg eins stungið byssu í kjaftinn á þér og sprengt út úr þér heilahvelið...

Jæja, ég þarf að fara í tíma...


Sindri Gretarsson.

miðvikudagur, janúar 10, 2007

Tíu árum eftir Starship Troopers...

... Skrifa ég þessa frábærlega vel skrifuðu grein sem ég er eins og er, að skrifa. Árið hefuru skyndilega tekið stökk í happatöluna 7 og helsta breytingin er sú að neglurnar mínar eru aðeins lengri.

Ég, Þór, Þossi, Tommi, Einar, Kolli, Andri, Rebekka, Jóhanna, Guðrún og Arena ákvöðum að eyða gamlárskvöldinu í drykkju sem heppnaðist þó sæmilega vel, betra en það þá náðist megnið af kvöldinu á myndavél sem ég hef verið að klippa til í áhorfanlegt efni seinustu daga.

Núna eru skólarnir að byrja aftur, sem er ágætt.

Það er alveg svakalegt hvað ég hef ekkert að tala um, ég afsaka leiðindin.

Hvað með bestu myndir ársins 2006? Ég veit að það er kannski aðeins of snemmt að fara djúpt í það þar sem allar helstu myndirnar eru ekki enn komnar út, en eins og er þá ætti listinn minn að hljóma líkt þessu...

(sætaröð verður fullskipuð seinna en þær eru nánast flokkaðar undir áliti, bestu efst)

The Departed
The Fountain
Children of Men
United 93
A Scanner Darkly
Thank You For Smoking
Apocalypto
Flags of our Fathers
Letters from Iwo Jima


Nenniggi meiru.


Sindri Gretarsson.

þriðjudagur, janúar 09, 2007

Apocalypto

Sindri Gretarsson 9. janúar 2007 ***/****

Skemmtilegi klikkhausinn hann Mel Gibson sýnir okkur núna endalok Maya siðmenningunnar gegnum ferðalag eins manns frá venjulegu og friðsælu lífi í þorpi til þrælahalds og kúgun óvina. Apocalypto er í takt við fyrri Gibson myndir, mikið af hræðilegu ofbeldi, fossandi blóði og innyflum og ekki gleyma þá er tungumálið sem talað er í myndinni eldgamalt og nánast útdautt. Aðalpersónan Jaguar Paw þarf að bjarga óléttu konu sinni og unga syni sínum meðan hann er hundeltur af óvinahermönnum, myndin byggist eingöngu á adrenalínflæði, burtséð frá hægari byrjun þá stoppar eltingarleikurinn nánast aldrei. Annars þjónar myndin sem skoðunarferð gegnum siðmenningu sem hvíti maðurinn frá Evrópu á eftir að gjöreyða, það má kalla það hálfgerða prédikun, eins og margar svona myndir eru sem fjalla um frumbúa. Gibson á það til að pynda áhorfendur með því að láta aðalpersónurnar gangast undir hræðilegar aðstæður, hann veltir sér í því kannski einum of en það hjálpaði Apocalypto. Hvort sem það er sadismi í honum eða einfaldlega ´hugmyndaríki´ þá breytir það litlu, það má finna hvaða tilgang sem er með sögunni en myndin er að sýna frá eyðingu Maya siðmenningunnar innanfrá en ekki utanfrá. Apocalypto er einnig tekin upp með High Definition myndavélum og það sést mjög vel gegnum alla myndina, það tekur kannski smá tíma að venjast en í heild sinni þá virkaði myndatakan mjög vel. Það var nóg af ofbeldi og fossandi blóði til þess að halda mér vel vakandi, en sagan er líka heillandi og það skiptir aðeins meira máli örugglega. Apocalypto er með betri myndum ársins 2006 segi ég, hún er á mörkunum að taka með sér þrjár og hálfa stjörnu en en ég læt hana vera með þrjár mjög sterkar stjörnur.


Sindri Gretarsson.

Köld Slóð

Sindri Gretarsson 9. janúar 2007 */****

Hér er komin enn önnur íslensk kvikmynd til þess að rakka niður, er ég kannski svona rosalega leiðinlegur við íslenskar myndir eða eru íslenskar myndir hingað til svona leiðinlegar? Ég hef ekki séð eina íslenska mynd frá árinu 2006 sem mér hefur fundist góð og 2006 er metár í íslensk-framleiddum kvikmyndum. Handritið fyrir Köld Slóð er einfaldlega mjög lélegt, mögulega þá handritið frábært í lestur en það virkar hræðilega á mynd. Samræðurnar eru stútfullar af óþægilega augljósum plotupplýsingum og söguflétturnar eru jafn augljósar langt áður en það kemur að þeim. Flestir karakterar eru tómir og/eða leiðinlegir og leikararnir standa sig afar misvel, sá langskásti verandi Helgi Björns sem heimski ruddinn. Myndin einkennist af hrárri myndatöku svokallaðri sem mér fannst persónulega ekki fullnýta möguleikana sína, einnig fannst mér eins og myndatökumennirnir væru oft að hrista myndavélarnar viljandi af engri mögulegri ástæðu. Klisjurnar í myndinni eru það margar og fáranlega gerðar að ég tel það nánast vera fyndið, en fyrir grafalvarlega sakamálamynd (sem átti alls ekki efni á því að vera grafalvarleg) þá datt hún mjög dauð, ég gat ekki einu sinni hlegið að henni. Ég held að stjörnugjöfin mín segir restina, því miður þá get ég varla gefið henni meira en eina stjörnu. Að dæma þessa mynd svona harkalega lætur mig líða eins og vonda kallinum, en ég var að vona að hún myndi koma mér á óvart en í staðinn þá er Köld Slóð mjög ómerkilegt og leiðinlegt áhorf sem borgar sig alls ekki undir lokin.


"BLÖÖÖÖ!" ("Blö" er stöfun af athöfninni að gubba)


Sindri Gretarsson.

fimmtudagur, desember 28, 2006

Children of Men

Sindri Gretarsson 28. desember 2006 ***1/2 af ****

Hvað gerist þegar mannkynið getur ekki lengur fjölgað sér? Það er spurning sem Children of Men veltir fyrir sér en hún bætir einnig við, hvað ef skyndilega hið ótrúlega gerist? Hvað ef það er aðeins ein kona á allri Jörðinni sem er ófrísk? Árið er 2027, aðalpersónan er venjulegur maður (Clive Owen), hann fær það verk að þurfa að vernda þessa ófríska konu og koma henni til hjálpar til hinna dularfullu Human Project stofnun sem á víst að vera til þess að finna lausn á vandamáli mannkyns. Children of Men hefur sannað fyrir mér hve svakalega góður leikstjóri Alfonso Cuarón er, hann á fullkomlega verðskuldaðan óskar fyrir bestu leikstjórn hérna. Hér skapast nýtt stig af raunverulisma í kvikmyndagerð, hráa myndatakan sem nær oft að taka margra mínútna tökur af heiminum rífa sig í tætlur, þá meina ég í löngum tökum án neinna klippinga og það var ekkert annað en svakaleg upplifun. Atburðarrásin heldur sér trúverðugri og fellur ekki í neinar slæmar Hollywood klisjur, persónurnar eru einnig stórgallaðar sem gera þær ennþá raunverulegri, skemmtilegt að sjá Michael Caine sem gamlan maríjúana reykjandi hippa. Children of Men er ein merkilegasta ´heimsenda´ hugmynd sem sést hefur lengi, en ekki gleyma að hún er byggð á samnefndri bók eftir P.D James, en mér sýnist að myndin hafi breytt rækilega til í sögunni. Ég var límdur við bíósætið þar sem sagan var ekki að gefa mér tækifæri til þess að losna, hún er spennandi, hröð & hrá og oftar en ekki kemur vel á óvart. Í lokin er Children of Men ekki aðeins fjárans góður framtíðarþryllir, heldur ádeila á hugsunarhátt manna um hvernig við förum með hvort annað og leyfum örvæntingunni að stjórna okkur í vonlausri framtíð. Það er reyndar fátt sem myndin deilir ekki í, gefið er í skyn margt úr sögu okkar að eiga sér stað enn og aftur, jafnvel gefið sterkt í skyn til útrýmingabúðir Nasista. Myndin gæti talist minnismerki um hvað gæti gerst og hvað við eigum ekki að gera ef það kæmi að því, ef það er eitthvað sem mannfólk á bágt með þá er það að læra af fyrri mistökum, mér fannst myndin vekja upp margar merkingafullar og áhrifaríkar spurningar um mannkynið í heild sinni. Children of Men stendur uppi þetta árið sem ein af betri myndum 2006, gæti mögulega talist sú besta.


"MIRIAM: As the sound of the playgrounds faded, the despair set in. Very odd, what happens in a world without children's voices."


Sindri Gretarsson.

miðvikudagur, desember 27, 2006

Flags of our Fathers & Letters from Iwo Jima

Sindri Gretarsson 27. desember 2006 ***/****

Því miður get ég ekki skrifað neinar reynslusögur um Flags of our Fathers, ef svo mætti búast við langri ritgerð sem væri líklegast ólesanleg fyrir alla nema sjálfan mig. Ég get þó sagt að það er allt annað að sjá hana á hvíta tjaldinu heldur en að slæpast sem extra á tökustað. Sama hvaða væntingar sem ég skapaði fyrir sjálfum mér þá er útkoman allt öðruvísi en ég sá fyrir mér. Til að byrja með þá var ég nógu heppinn að vera í New York daginn sem að Letters from Iwo Jima var frumsýnd þann 20. des og þar með náði rétt svo að sjá hana. Ég hef áhyggjur um að ég hafi séð þær í vitlausri röð því það komu fram mikið af upplýsingum í Flags sem voru nauðsynleg fyrir Letters. En það hjálpaði Flags að ég skuli hafa séð Letters á undan því ég fékk töluvert mikið efni til þess að bera saman við. Ég hafði þó gaman af Flags of our Fathers, ég hafði búist við svona tveggja klukktutíma væmnisdellu um hve frábær Bandaríkin séu fyrir að hafa losið heiminn við svona marga Asíubúa en í staðinn þá kom nokkuð njótanleg ádeila á bandaríska stríðskerfið. Hinsvegar eins og langflestar stríðsmyndir þá fellur Flags í væmniskreppu seinustu mínúturnar og ónauðsynlega dregur hvert einasta skot eins mikið og hægt er. Það sem báðar Flags of our Fathers og Letters from Iwo Jima nota er ´flashback´ uppbyggingu, sögunni er komið til skila í endursögnum, í Flags of our Fathers þá er aðalsagan um eftirmál stríðsins en stríðið sýnt í endursögnum en í Letters from Iwo Jima þá er stríðið aðalsagan en endursagnirnar um einkalíf aðalpersónanna. Flags nýtur sér þetta misvel, það virkar vel til þess að byrja með en skemmir fyrir svo með að ofnota sér það þegar nær dregur undir lokin, þá verður sagan frekar löt, eða óskipulögð frekar, því meira sem flashbökk voru notuð því oftar fannst mér þau ekki passa eins vel. Einnig eiga sér stað mjög furðulegar breytingar undir lokin eins og þeir vissu ekki nákvæmlega hvernig ætti að enda myndina, það voru einfaldlega alltof miklum upplýsingum kramið inn í endinn á mjög vafasamin hátt sem dróg endinn töluvert lengur en þurfti. Annars hefur Flags flestallt til þess að skapa skemmtilega mynd, gott handrit, fína leikara og persónur, ágætan húmor, og ekki gleyma flottum bardagasenum og ofbeldi og auðvitað til þess að viðhalda ´political correctness´, þá er ekki verið að halda meira upp á eina hlið en aðra í stríðinu. Myndin var engin vonbrigði en hún kom mér ekkert sérstaklega á óvart, ég hafði gaman af henni.


Sindri Gretarsson 27. desember 2006 ***/****

Letters from Iwo Jima er hliðstæða Flags of our Fathers, og fjallar um japönsku hlið árásarinnar á Iwo Jima. Áætlað var að eyjan yrði yfirtekin á innan við viku en japanir vörðu eyjuna í meira en mánuð undir stjórn hershöfðingjans Koribayashi, leikinn af Ken Watanabe, sem hafði búið í Bandaríkjunum í mörg ár fyrir stríðið. Fyrir utan Koribayashi þá er það ungur bakari, Saigo að nafni sem er aðapersóna myndarinnar, hann var sendur í herinn og varð að skilja eftir konu sína og ófætt barn eftir. Annað en Flags of our Fathers sem fjallar meira um mál eftirlifenda orrustunnar í Bandaríkjunum þá er Letters from Iwo Jima að sýna vonleysi og ömurleika sem ríkir á eyjunni þar sem innrásin er óumflýjanleg og annað en Bandaríkjamennirnir þá eru þeir gersamlega innilokaðir frá allri mögulegri hjálp. Inn á milli atriða á eyjunni þá eru baksögur mannana sýndar, aðallega þá hjá Koribayashi og Saigo, en það eru þessar baksögur sem gera söguna áhrifaríkari en hún hefði verið án þeirra, en skiptingin átti til að vera frekar dæmigerð og jafnvel óviljandi hlægileg, ég held að besta orðið sé ´cheesy´. Það sem kom mér á óvart er að Eastwood sýnir Bandaríkjamenn í ekkert sérstaklega björtu ljósi, jafnvel sem ófreskjur á tímum, en hann missir sig aldrei í því og heldur jafnvæginu og reynir að vera eins sanngjarn við báðar hliðarnar og hann getur. Myndin byrjar lengi, það er tekið sinn tíma að sýna við hverskonar aðstæður mennirnir lifa við á Iwo Jima og djúpt er grafið inn í persónulíf hins virðingafulla Koribayashi og efasemdir sem rísa gegn honum útaf lífi hans í landi óvinanna. Það sem Letters from Iwo Jima hefur yfir Flags of our Fathers er þann möguleika að gera áhorfið mun örvæntingameira og spennandi þar sem ekkert nema sársauki og dauði bíða aðalpersónanna, en það er nákvæmlega þessi hluti sem var ekki að virka. Þegar hlutir byrjuðu að gerast og spennan magnast þá datt hún strax niður, og það gerðist aftur og aftur og aftur. Það var ekki næg orka í framvindunni til þess að grípa mig inn í söguna, í hvert skipti sem hún var að fara gera það þá datt ég strax úr henni og leið eins og ég væri nýkominn inn í hana aftur. Letters from Iwo Jima er betri en Flags á sumum sviðum en verri á öðrum en endanlega þá falla þessar myndir í svipað gæðastig, Letters from Iwo Jima er mjög sönn gagnvart stríðinu og atburðunum sem áttu sér stað á Iwo Jima og á skilið sitt hrós fyrir það, en mér fannst hún ekki vera þessi hreina snilld sem gagnrýnendur eru að tala um.


Sindri Gretarsson.

fimmtudagur, desember 21, 2006

The Fountain

Sindri Gretarsson 21. desember 2006 ***1/2 af ****

Ég hefði átti að taka inn LSD meðan á sýningu stóð, því guð minn góður, þetta var aldeilis magnað! Ég þarf enn að melta almennilega þetta efni, þetta er án efa einhver alsérstakasta mynd sem ég hef lengi séð. Ég veit ekki alveg hvernig á að ústkýra söguþráðinn en miðað við hvernig ég túlkaði söguna þá fjallar myndin um líf og dauða, endurfæðingu, um leitina af ódauðleika og hvernig dauði getur skapað nýtt líf o.s.f. Í fyrstu tímalínunni þá leikur Hugh Jackman Tommy, heilaskurðlækni sem er að leita af aðferðum til þess að lækna heilaæxli sem unga konan hans Izzi (Rachel Weisz) hefur. Hún er að skrifa bók, sem er þráður seinni tímalínunnar, sem fjallar um Tomas, spænskan hermann sem Isabella drottning sendir til nýja heimsins til þess að finna Tré Lífsins. Þriðja tímalínan fjallar um Tom Creo, mann sem ferðist með Tré Lífsins í lífrænni kúlu gegnum geiminn til deyjandi stjörnu sem kallast Xibalba. Það krefst ákveðis magn af hugmyndaríki til þess að skapa svona sögu, ég tel það að koma upp með þessa sögu vera sér afrek burtséð frá myndinni sjálfri. Það eru tengingar í allskonar mennskar goðsagnir, fyrst og fremst er mikið byggt á Tré Lífsins úr Biblíunni, mikið tekið úr Búdda og jafnvel úr Snorra-Eddu, söguna um Ask Yggdrasil og hvernig það fyrirbæri varð til. Ég tek það first og fremst fram að myndin er svakalega vel gerð, myndatakan er glæsileg og tæknibrellurnar, sem mér skilst eru yfirleitt ekki tölvugerðar, eru rosalegar. Brellurnar gera myndina ennþá sérstakari, með því að forðast tölvubrellur þá fann ég fyrir einhverju óvenjulegu, jafnvel ógnvekjandi. Samkvæmt Aronofsky þá er þessi aðferð sem kallast ´macro photography´ notuð fyrir brellur svo að brellurnar endast lengur en nokkur ár, án efa til þess að líkjast 2001: Space Odyssey enda tel ég The Fountain nánast vera 2001 nútímans. Mögulega mun þessi mynd með tímanum endurvekja sci-fi kvikmyndir, en þar sem The Fountain, líkt og 2001 er eins óhefðbundin og ómainstream og hægt er að vera, þá gerist það ekki auðveldlega. The Fountain hafði mjög ómeðvituð áhrif á mig, myndatakan, klippingin og tónlistin voru dáleiðandi og einhvern veginn gegnum ýmsar kvikmyndaaðferðir þá nær Aronofsky að tengja saman þessar þrjár sögur saman á þann hátt sem er skiljanlegur. Það er hægt að skilgreina sögurnar á meira en einn hátt, en í lokin þá held ég að það sé tilfinningin sem skiptir mestu máli í lokin meira en allt annað. En þetta er eins og ég sagði, ómainstream mynd, fólk í heild sinni mun ekki skilja né reyna að skilja þessa mynd yfir höfuð, en sem betur fer þá myndin á styttri kantinum, sem gerir áhorf einbeittara og auðveldara en það hefði líklega verið þar sem fyrsta klippið sem átti að gefa út var nokkuð lengra. Það er auðvelt að hunsa The Fountain sem listænt rugl, þó að myndin sé mjög listræn þá er nóg af heimspeki og hugmyndum til staðar til þess að réttlæta það, og þaðan er það persónubundið, sumir munu fíla sig og sumir ekki.


"GRAND INQUISITOR SILECIO: Our bodies are prisons for our souls. Our skin and blood, the iron bars of confinement. But fear nought. All flesh decays, death turns all to ash and thus, death frees every soul"

Þetta er eitthvað sem kallast svalt quote.


Sindri Gretarsson.

þriðjudagur, desember 05, 2006

Last Action hero

Sindri Gretarsson 5. desember 2006 ***1/2 af ****

Last Action Hero er eitt stærsta landmerki grínmynda sem til er, þetta er mynd sem gekk ekkert sérlega vel í bíóhúsum (þá aðallega útaf Jurrasic Park sem var á sama tíma) og var kramin af gagnrýnendum. Fyrir þá sem þekkja ekki þessa mynd, þá er söguþráðurinn um Danny, strák sem dýrkar kvikmyndir sem fær í hendur sínar töframiða sem gerir honum kleift að fara inn í heim kvikmynda. Óviss með hvort að miðinn í raun virki þá fer hann að sjá Jack Slater IV, mynd sem Arnold Schwarzenegger leikur hasarhetjuna Jack Slater. Söguþráðurinn skiptir eiginlega minnstu máli í mínum augum þar sem svo lítill skjátími fór í að fjalla um hann. Last Action Hero er mynd sem liggur gersamlega á skemmtanagildinu, ef þú fílar ekki húmorinn þá muntu ekki fíla þessa mynd. Fyrir kvikmyndabuff þá ætti Last Action Hero að vera fjarsjóður af húmor, það skiptir engu máli hve margir gallar eru í plottinu, það skiptir engu máli hve margar byssukúlur eru í einu skothylki. Það sem skiptir máli, fyrst og fremst, er að Schwarzenegger fær að drepa vondu kallana og bjarga deginum. Handritið er eftir Shane Black, hann skrifaði The Last Boy Scout og skrifaði og leikstýrði Kiss Kiss, Bang Bang og það er eins og flest handrit hans Black, mjög sjálfsviturt og er ekki að reyna fela það að þetta sé kvikmynd, sem er einmitt uppsprettan af húmornum. Ég giska að gagnrýnendurnir hafi ekki fílað það neitt sérstaklega, ég fílaði það hinsvegar talsvert, enda hef ég séð þessa mynd alltof oft síðan ég var lítill krakki. Eini gallinn er að myndin dregur of lengi við seinni hlutann, mögulega var það gert viljandi en lengdin var nálægt því að draga úr gæðum. Last Action Hero er ein skemmtilegasta mynd sem ég hef séð, ein af þessum myndum sem kemur mér alltaf í gott skap, ég tel hana vera eina bestu grínmynd allra tíma.


"JACK SLATER: Look! Elephant!"


Sindri Gretarsson.