miðvikudagur, febrúar 14, 2007

Perfume: The Story of a Murderer

Sindri Gretarsson 14. febrúar 2007 ***1/2 af ****

Ég held að þessi mynd sé einhver sú siðbrenglaðasta kvikmynd sem ég hef séð lengi, en einhvern veginn þá náði hún að fela því fyrir mér. Öll myndin er byggð á hugarheimi morðingja sem finnst ekkert sjálfsagðara heldur en að gera það sem honum sýnist til þess að fá það sem hann vill, ég fór að venjast siðleysinu eftir aðeins fáeinar mínútur og það var ekki fyrr en tveimum klukkutímum inn í myndina þar sem ég fattaði það og á þeim punkti var ég orðinn það tengdur morðingjanum að ég gat ekki litið á hann með illum augum. Eins og nafnið bendir til þá fjallar myndin mikið um ilmvatn, aðalpersóna myndarinnar Jean-Babtiste Grenouille (Ben Wishaw) var fædd með þann eiginleika að geta þekkt lyktina af hverju sem er, en Babtiste var alinn upp á munaðaleysingjahæli og var mjög illa uppalinn og á þar af leiðandi erfitt með að skilja annað mannfólk. Lykt er það eina sem gefur honum lífsvilja og þegar hann finnur mest seðjandi lykt sem hann hefur lyktað þá gengur hann of langt til þess að eignast hana. Karakteruppbyggingin hans Babtiste var það vel uppsett að þegar að kom að þeirri stundu að ég átti að hata hann þá fór ég að finna til með honum. Það er örugglega rangt af mér að kalla þessa mynd siðlausa eða siðbrenglaða, en allavega þá var mínu siðferði rifið í sundur og kastað í einhvern ofn. Hljómar eins og spaug en ég er að reyna orða niðurstöður myndarinnar eins vel og ég upplifði þær. Öll kvikmyndagerðin sjálf var stórkostleg, myndatakan þá sérstaklega en allir leikararnir voru góðir í sínum hlutverkum og Ben Wishaw passaði nákvæmlega sem Babtiste. Perfume: The Story of a Murderer er nýtt fyrirbæri í kvikmyndaheiminum, en á sama tíma þá virðast margir ekki fíla myndina, einhvern veginn held ég að þetta tvennt sé tengt. Öll hnakkamenning Íslands má sleppa þessari mynd þar sem hún er ekki aðeins mjög löng heldur einnig of djúp fyrir þannig mannskap. Hinsvegar þá er aðalgalli myndarinnar í lengdinni, sagan missti fókusinn á pörtum en náði þó alltaf að koma sér aftur á braut. Ég tel Perfume sem eina af betri myndum ársins 2006, en ég get ekki lofað að lesandinn muni fíla myndina jafn mikið og ég gerði.


Sindri Gretarsson.

mánudagur, febrúar 05, 2007

Total Recall

Sindri Gretarsson 5. febrúar 2007 ***/****

Það er svo yndislegt að horfa á Arnold Schwarzenegger drepa fólk, hvað er betra heldur en að horfa á Arnold í ofbeldisyfirdrifinni-súrréalískri-mindfökking Paul Verhoeven kvikmynd? Total Recall er klassísk vísindaskáldsaga byggð á Philip K. Dick smásögu, Arnold leikur Douglas Quaid, venjulegann verkamann árið 2084 sem ákveður að fara í Rekall, fyrirtæki sem gefur þér minningar af skemmtiferðum og þannig fríum. Þaðan fer líf Quaid í mjög óvænta stefnu, meira er varla viturlegt að segja án þess að mögulega skemma myndina fyrir lesanda. Total Recall er ein af mörgum Schwarzenegger myndum sem er nostalgíuveisla fyrir sjálfan mig þar sem ég sá þær allar margoft á mjög ungum aldri, ég tel að þær hafa allar skilið eftir sér stór áhrif á hvernig ég hugsa um kvikmyndir og kvikmyndagerð. Fyndið að þegar ég hugsaði um Total Recall þegar ég hafði ekki séð hana í mörg ár þá mundi ég alltaf eftir bútum í myndinni sem innhéldu svakalega ofbeldisfull augnablik. Paul Verhoeven hefur svakalegt fetish fyrir grófu kynlífi en einnig grófu ofbeldi og af því síðarnefnda er nóg af í Total Recall, sem er frábært. Hinsvegar þá er líka sögurþráður og jafnvel persónur í myndinni, en Arnold gefur þannig geisla frá sér að einhvern veginn hættir myndin að geta verið alvarleg en Total Recall er alls ekki mynd sem er fullalvarleg, þvert á móti tel ég. Tæknibrellurnar eru fyrsta flokks gæði miðað við 1990 en það merkilegasta tel ég vera brúðurnar eða tæknin notuð í að skapa gerviandlit og gervimanneskjur, þó stundum augljósar þá verður að segjast að það var helvíti vel gert. Total Recall er líklega eina vísindaskáldssögu-kvikmynd sem hefur þann kost að hafa mjög hugmyndaríkt ofbeldi, kannski telst Starship Troopers með enda er það einnig Verhoeven mynd. Myndin hefur sína kosti og galla, þrátt fyrir að ég tel hana vera frábæra þá hefur hún of stóra galla til þess að einfaldlega fá fullt hús, en skemmtanagildið er mikið og fyrir hvern sem fílar one-linera hjá Arnold og yfirdrifið ofbeldi blandað saman við hugmyndaríkt framtíðarumhverfi og hefur ekki séð Total Recall, þá skaltu ekki hika við að sjá hana sem fyrst.


*Quaid is strapped to a mind controlling device*

COHAAGEN: Relax, Quaid. You'll like being Hauser again.
QUAID: The guy's a fucking asshole!

---

*Quaid is confused*

QUAID: If I am not me, den who da hell am I?

___

*Quaid has Richter hang from an elevator and both his hands are ripped off*

QUAID: See you at the party Richter!

*Richter falls down and Quaid throws his hands down with him*


Yndislegt...


Sindri Gretarsson.

sunnudagur, febrúar 04, 2007

The Good German

Sindri Gretarsson 4. febrúar 2007 **1/2 af ****

Þessi mynd er tilraun í eldri stíl kvikmyndagerðar, burtséð frá leikurunum, kynlífinu, blótsyrðunum og ofbeldinu þá gæti The Good German verið bandarísk kvikmynd frá 1947. Allt frá myndatöku til leikstíl er tekið frá þessu tímabili, en þrátt fyrir mikil stíltilþrif og góð framleiðslugæði þá er sagan jafn svarthvít og myndin sjálf og persónurnar frekar dauðar. Myndin byrjar í júlí árið 1945 og Jake Geismar (George Clooney) er fréttamaður fyrir New Republic nýlega kominn til Berlín til þess að fjalla um friðarráðstefnu þegar hann skyndilega hittir Lenu Brandt (Cate Blanchett) fyrrverandi elskuhuga sinn. Úr þessum söguþræði myndast vefur af fléttum tengdar saman við margar persónur, því lengra sem sögunni gengur áfram og því fleiri persónur og söguþræðir blandast inn því þreyttari verður myndin. Soderbergh sýnist mér hafa einbeitt sér einum of mikið á stílinn og of lítið á innihaldinu, en mögulega gæti það verið viljandi til þess að reyna líkjast meira myndunum frá þessu tímabili. Karakterleysið í myndinni drepur alla hugsanlega spennu og endinn hefur litla sem enga spennu, sem skilur mann eftir með nánast ekkert til þess að muna eftir, sérstaklega þar sem The Good German er morðsaga. Það er hinsvegar þessi gamli stíll sem gerir myndina sérstaka, en ekkert annað en það, yfir heildina þá er The Good German mjög athyglisverð tilraun í rætur kvikmyndagerðar en hefur alls ekki nógu sterkar persónur til þess að halda sögunni gangandi á neinn áhrifaríkan hátt. Það er mitt lokaálit, myndin er ágæt fyrir það sem hún er en stórgölluð á mörgum sviðum.


Sindri Gretarsson.

The Prestige

Sindri Gretarsson 4. febrúar 2007 ***1/2 af ****

Christopher Nolan hefur sér þann vana samkvæmt fyrri myndirnar sínar að halda sögunni sífellt gangandi, það er aldrei neinn hægur né veikur punktur því að hraðinn í framvindunni er stanslaus og klippingin er svo hröð, en það virkar alltaf. The Prestige er nákvæmlega svona, það er erfitt að koma henni saman en hún er samt sáraeinföld, söguþráðurinn er ekki flókinn en tímaleysið í uppbyggingunni og endurlitin gera söguna mun erfiðari að seta í rétt samhengi. Myndin fjallar í stuttu máli um Robert Angier (Hugh Jackman) og Alfred Borden (Christian Bale) sem verða óvinir eftir að Borden orsakar versta slys fyrir Angier. Seinna þegar Borden finnur uppá eitt besta töfrabragði í heiminum þá verður Angier óður í að komast að leyndarmálum hans Borden. Verður það að keppni tveggja manna sem óendanlega mun ganga alltof langt fyrir þá báða. Má merkja Prestige sem nýjustu tilraun Christopher Nolan og bróður hans Jonathan Nolan í frumleika, handritið þeirra er býsna vel skrifað og sýnir góðan skilning á undirstöðu töfrabragða enda byggir hún alla myndina á því, brögðin sjálf koma vel út á mynd, mér leið nánast eins og ég væri að horfa á þau á sviði meðan þau áttu sér stað. Hugh Jackman, sem er víst hörkugóður leikari á sviði, sýnir það í The Prestige með frábærar sviðsframkomur og auðvitað góðan leik í allri myndinni og sama má segja um Christian Bale, sem hefur hinsvegar mun færri tækifæri til þess að sýna sig vel á sviði. Það er mjög mikilvægt að þú spennir athyglinni frá fyrstu sekúndu myndarinnar ef þú vilt skilja brögðin bakvið söguna því hvert einasta atriði inniheldur upplýsingar um lausnir raðgátur myndarinnar. Mér fannst hinsvegar þessi hraði sem myndin heldur sér yfirlíta suma mikilvæga hluti fyrir aukapersónurnar, þrátt fyrir að vera AUKApersónur þá fannst mér það hefði verið hægt að bæta inn aðeins meiri áherslur fyrir þær. Einnig er notað hræðilegt poplag í lokatextunum sem gersamlega eyðilagði endastafina, hinsvegar eru þetta ekki nægar ástæður til þess að draga niður heila kvikmynd. The Prestige er ein af betri myndum ársins og ein af þeim merkilegri, hún hefur nánast ekkert sameiginlegt með The Illusionist fyrir utan það að báðar myndir fjalla að hluta til um töfrabrögð. Christopher Nolan er að hækka í áliti eftir hverja einustu mynd og ef hann heldur svona áfram þá ætti hann að verða af einum bestu kvikmyndagerðamönnum samtímans, en það kemur í ljós.


"ALFRED BORDEN: Are you watching closely?"


Sindri Gretarsson.

The Last King of Scotland

Sindri Gretarsson 4. febrúar 2007 ***/****

Árið er 1970, Nicholas Garrigan er ungur skoskur læknir sem fer til Úganda í ævintýraþrá eftir að vera orðinn þreyttur af fjölskyldulífi sínu heima, þar hittir hann nýja forsetann Idi Amin. Amin er mjög hrifinn af Skotlandi og Garrigan verður persónulegi læknir og vinur Amin, Garrigan sem er ungur og frekar óþroskaður í skapgerð tekur við öllu sem Amin býður honum, þar á meðal stöðu við að vera einn helsti ráðsmaður hans. Pólitísku aðstæðurnar í Úganda fara að versna og Amin breytist hægt í morðóðann einræðisherra, Garrigan verður þá fastur í gripum Amin og á jafnvel að hluta til þátt í fjöldamorðum Amin án þess að gera sér grein fyrir því. Idi Amin sem er söguleg manneskja, er einstaklega vel leikin af Forest Whitaker, Amin er eins og stórt barn sem sett er í stöðu forseta, hann er morðóður, ógnvekjandi, samviskulaus og miskunarlaus en samt fyndinn og skemmtilegur á sama tíma. James McAvoy leikur Garrigan sem er skálduð manneskja hinsvegar, en hann stendur sig vel og gefur áhorfendanum einhverja persónu sem hægt er tengja sig betur við. Myndin er byggð á samnefndri bók eftir Giles Foden og er Nicholas Garrigan byggður að hluta til á manneskju sem var undir stjórn Amin svo að myndin hefur einhver söguleg gildi, sumu er breytt og þessu þjappað saman en myndin byggir söguna sína alla kringum sögulega atburði. Myndin hegðar sér eins og kennsla í siðfræði sem sýnir hvernig minnstu ákvarðanir geta breytt öllu, Amin og Garrigan eru báðir eins og stór börn aðeins á sitthvorum enda skalans en hafa þó stór áhrif á hvorn annan. Þegar raunveruleikinn fer að taka yfir líf Garrigans þá verður örvæntingin ráðandi, hann hefur komið sér í verstu hugsanlegu aðstæður útaf sitt eigið þroskaleysi. The Last King of Scotland er mjög vel gerð en hefði gagnast betur af þéttari uppbyggingu og meiri áherslu á afleiðingum gjörða Idi Amin, en annars þá er myndin vel heppnuð og mun vera eftirminnanleg útaf frammistöðu Forest Whitakers.


"IDI AMIN: If I could be from anywhere except Uganda, I would be a Scot! I love *everything* about Scotland!... Apart from red hair, which your women may find attractive but which in Africa is quite disgusting."


Sindri Gretarsson.

föstudagur, febrúar 02, 2007

The Queen

Sindri Gretarsson 2. febrúar 2007 ***/****

The Queen fylgir sögulegum heimildum nokkuð nákvæmlega eftir þar sem atburðirnir áttu sér stað fyrir aðeins meira en níu árum síðan. Árið er 1997 og Tony Blair er kosinn forsetisráðherra Bretlands en ekki löngu seinna þá deyr hún Diana prinsessa í bílslysi í París. Þessi atburður gefur frá sér höggbylgju af sorg um allan heim, en konungsfjölskyldan í Bretlandi sýnir engar greinilegar tilfinningar gagnvart dauða hennar sem skapar erfiði milli almúgans og konungsfjölskyldunnar. Grafið er djúpt inn í sálarlíf Elizabeth II, drottningarinnar sem er mjög köld og aristókratísk að eðli sem gerir það erfiðara fyrir Tony Blair að þóknast hennar. Ég skil af hverju Helen Mirren er að sópa öll leikaraverðlaun til sín, hún var ekki að leika Elizabeth hún var Elizabeth. Hinsvegar finnst mér frammistaðan hans Michael Sheen sem Tony Blair frekar hundsuð, hann nær að leika á móti Mirren sem Elizabeth og samt skilja eftir sig stór spor í myndinni, ég held að Sheen hefur sannað sig í kvikmyndaheiminum eftir þetta hlutverk. Alex Jennings leikur Prins Charles frábærlega og James Cromwell einnig sem Prins Philip, hver einasti leikari náði að leika sögulegu persónurnar sínar sannfærilega. Raunveruleikinn í The Queen náði að sannfæra mig, stundum leið mér eins og ég væri að horfa á blöndu af kvikmynd og heimildarmynd, mér leið sjaldan eins og reyna væri verið að ýkja eða stækka atburði meira en þeir voru. En þar fellur einnig áhuginn smávegis niður, myndin heldur ákveðinni línu og er ekki að reyna ná neinum ákveðnum hápunkti. Söguþráðurinn sjálfur er jafnvel ekki alveg nógu spennandi til þess að gera spennandi mynd en í staðinn þá eru allar persónurnar höndlaðar rosalega vel. Þegar myndinni er lokið þá hefuru fengið góða innsýn inn í heim bresku konungsfjölskyldunnar og samband hennar við ríkisstjórnina og fólk þess, og einnig innsýn í hvernig aðstæður konungsfjölskyldan þurfti að komast gegnum eftir dauða Diönu prinsessu. Miðpunkturinn er þó samband drottningarinnar við Tony Blair forsetisráðherra, sem reyndist mjög merkilegt að fylgjast með aðallega útaf frábærum leikurum, auðvitað var handritið vel skrifað en leikararnir bera það á hásæti. Það er mitt lokaálit, mjög góð mynd, en byggist aðallega á sigurgöngu leikaranna í sínum hlutverkum.


Sindri Gretarsson.

miðvikudagur, janúar 31, 2007

Af hverju er Rome snilld?

Hérna er ástæðan...

---

ROME - Season II Episode III These Being the Words of Marcus Tullius Cicero.

BITHYNIA, EASTERN TURKEY - 43 B.C





CASSIUS









KING OF BITHYNIA






CASSIUS
Please bear in mind your excellency that those who help us now will have good friends in Rome when Mark Antony the traitor is deposed, very good friends. And it's only a matter of time, with or without your help we will raise an army. We shall. Antony's head will rot on a spike.

KING OF BITHYNIA
There are Roman women who are fucked by baboons...

CASSIUS
Excuse me?

KING OF BITHYNIA
I have heard of shows where such things can be seen.

CASSIUS
Ahhh, well they're not so much shows really, more a punishment.

KING OF BITYHINA
Heh, I should like to see that. We do not have such in Bithynia.

CASSIUS
I... I would actually imagine it would simply be a matter of training the baboons.

KING OF BITHYNIA
We have no baboons here, no apes of any kind.

CASSIUS
No, I... I wasn't aware of that. As I say, those who help us now...

KING OF BITHYNIA
Yes, you want my money to raise an army. I want to see a Roman woman, fucked by baboons.


---Pause---


CASSIUS
Well, perhaps arrangements can be made.

KING OF BITYHINIA
*Chuckles*

---

Ef þetta er ekki bloody fyndið þá er ekkert það.


Sindri Gretarsson.

mánudagur, janúar 29, 2007

"What exactly is your objection to paying for things"

Þessa spurningu fékk ég gegnum imdb messege boards um "ólögleg" internet niðurhlöð. Samhengið verandi það að ég sagðist ekki vilja kaupa geisladisk sem hafði eitt lag sem ég var að leita af, úr því spruttu upp langar samræður. Margir eru greinilega á því áliti að það að downloada geisladiskum/lögum/myndum etc, sé það sama og að stela úr/frá búðum/eigendum/höfundum.

Af hverju í andskotanum á ég, fátækur námsmaður, að borga morðfjár fyrir heilan geisladisk til þess að fá eitt lag sem ég er að leitast eftir? Það er ekki eins og plötufyrirtæki séu að fara á hausinn, þvert á móti þá gengur þeim tiltörulega vel. Einu rökin á móti eru þau að fyrirtækin gætu verið að græða aðeins meiri pening en þau eru að græða. Persónulega finn ég alls enga samúð fyrir stórkeðjunum og þeim feitu gömlu köllum sem sitja á hásætum þeirra og græða milljónir á mánuði og búa í risakastölum og henda peningum sínum í hvað mesta kúgunaerferli gagnvart fátækum þjóðum í Afríku.

Hvað þá að downloada kvikmyndum? Ég er ekki hræddur við að viðurkenna það að ég hafi gert það, geri það jafnvel enn stundum. Hinsvegar á móti þá á ég vel stórt DVD safn og ég held áfram að kaupa helling af kvikmyndum á DVD. Ég er semsagt óvinur útgáfufyrirtækjanna en einnig helsti viðskiptavinurinn, það er ekki beint að virka er það? Allt þetta gífurlega rennsli á kvikmyndum gegnum internetið getur sér jafnmarga kosti og galla. Helsti gallinn, augljóslega, er sá að fyrirtækin tapa eitthvað magn af peningum. Helsti kosturinn, allt þetta flæði af upplýsingum auglýsir kvikmyndirnar, skapar "word of mouth" eins og það kallast.

Sama hve miklum áróðri fyrirtækin skapa til þess að kasta á okkur um peningamissi þá reynast þeir allir ýktir til helvítis. Sem leiðir að lokum til örvæntingu, t.d þessar fáranlegu auglýsingar sem eru nú á nánast hverjum einasta DVD diski: "DOWNLOADING MOVIES IS PIRACY". Ég veit ekki um neina manneskju sem hatar ekki þessa auglýsingu, enda eru rökin í henni jafn óstöðugar og allur andskotinn. Er það hið sama, að ég skuli downloada nýjasta Rome þættinum, og að persónulega ræna honum frá HBO? Er það maðurinn sem setti þáttinn á netið illmennið? Ég downloada aðeins hlutum sem ég hef áhuga á, sem leiðir 95% tilfella að því að ég kaupi þá hluti. Ætti ég að bíða í heilt ár til þess að sjá Rome season 2 á DVD þegar ég get horft á það í dag og keypt það seinna hvort sem er?

Hinsvegar þá downloada margir hvað sem er sem kemur á netið, ég takmarka sjálfan mig við það sem ég hef pottþéttan áhuga á. En þessi niðurhlaðs tíska er orðin svo útbreydd og algeng að það er ekki lengur hægt að dæma um það, þrátt fyrir það þá eru stórfyrirtækin og keðjurnar ennþá fullgangandi og græða óendalausar milljónir á ári. Það líður ekki langt þar til að fólkið sem downloadar af netinu sé sama fólkið og stjórnar þessum útgáfufyrirtækjum, hvað er ég að bulla, það fólk fær frí eintök, bastarðir...

Ef ég held áfram þá fer ég að skrifa í hringi, ég einfaldlega nenniggi að koma með stærri ritgerð um þetta efni. Ég er örugglega að gleyma helling, annars er þetta allavega hluti af minni skoðun gagnvart þessu.


Fökking-fökk-fökk.


Sindri Gretarsson.

þriðjudagur, janúar 23, 2007

Ég er svakalega kátur...

Já, eins og sést á ljósmyndunum hér að neðan, þá er ég kátur. Hinsvegar hef ég ekki úthugsað nálvæmlega tilganginn með þessum pósti. Á að fara leiðinlegu heimspekilegu leiðina? Er ég kátur? Hvað er kæti? Eða ætti ég kannski að sleppa kæti og tala um eitthvað merkilegra?

Ég ætla fyrst og fremst að mótmæla tilnefningu David Thewlis til Razzie verðlaunanna fyrir versta leik í Basic Instinct 2. Ég fór á þá mynd, frítt í bíó (sem betur fer) og ég var ekki sá eini sem komst að þeirri niðurstöðu að David Thewlis var það besta í myndinni. Mér er sama hvað aðrir segja en David Thewlis er góður leikari... http://www.imdb.com/name/nm0000667/

Ég vil einnig drulla á óskarinn þetta ár fyrir að hunsa Children of Men, United 93 og The Fountain fyrir bestu mynda völ. The Fountain fær ekki eina einustu tilnefningu og verandi ein flottasta mynd sem ég hef séð á ÆVI minni þá átti hún í minnsta kosti tækniverðlaun skilið. Children of Men er greinilega alltof hrá og ný fyrir óskarinn og fær þess vegna einungis tæknióskara og fyrir frumsamda handrit, búhú. Paul Greengrass fær tilnefningu fyrir United 93 en annars fær hún aðeins nokkra tæknióskara.

Óskarinn ákvað í allri sinni óendanlegri visku að tilnefna meðalgóðar myndir í ár... Babel, Letters from Iwo Jima og Little Miss Sunshine (á eftir að sjá The Queen) eru fínar myndir en engar á kalíber við myndirnar að ofan. Hinsvegar styð ég The Departed gersamlega sem sigurvegara þetta ár þar sem hún er í raun nánast besta mynd 2006 og einnig Mark Wahlberg fyrir leikaraóskar.

Leonardo DiCaprio fyrir Blood Diamond? Kommon... ég er einn af fáum íslendingum sem hefur séð myndina og það verður að segjast að mér fannst hún frekar slöpp, hvað þá að tilnefna DiCaprio? Ekki slæm frammistaða en ekki nærrum nógu góð. Sama með Djimon Hounsou sem var bara síöskrandi alla myndina... Og hvað er málið með að tilnefna Alfonso Cuarón EKKI fyrir besta leikstjóra? Children of Men var verk meistara.

Allavega þá er Children of Men tilnefnd fyrir myndatöku, sem hún á að vinna, því ef hún vinnur ekki þá mun ég endanlega aldrei taka mark á þessum flokki aftur. Eftir að Kingdom of Heaven var ekki einu sinni tilnefnd í fyrra þá einfaldlega get ég ekki tekið mark á þessum flokki, sjáum til hvort eitthvað breytist.

Tölvubrelluóskararnir fara allir í miðjumoðskenndar drullur, Pirates, Poseidon og Superman Returns. Myndir sem mér fannst allar vera frekar sucky sucky... En óskarinn í ár er eins mistækur og hann hefur ávallt verið, allavega þá slepptu þeir að tilnefna Dreamgirls sem bestu mynd. Annars fellur allt í hið dæmigerða, ennþá er óskarinn að forðast hið óhefðbundna og velur aðeins öruggar myndir. Spurning hvort að Scorsese sópi til sín verðlaunin þetta ár, flestir eru á þeirri skoðun, hann á það skilið að mínu mati, ekki því hann hefur ekki unnið áður heldur því hann á það skilið yfir hina. Það kæmi mér þó ekkert á óvart ef hann myndi ekki fá neitt...







Ég ætla að nota tækifærið til þess að sýna ykkur þetta einnig...

Stend fyrir aftan Ryan Philippe.

Og aftur, beint fyrir aftan Ryan Philippe.


Hve margir hafa staðið fyrir aftan Ryan Philippe (gaurinn er dvergur) í stríðsmynd? Þið hljótið að sjá mig, hinsvegar lít ég út eins og drulla í myndinni þess vegna póstaði myndirnar að ofan til þess að sýna það að ég er gullfallegur núna annað en í myndinni. En auðvitað kem ég fram á fleiri stöðum í myndinni, þið ættuð öll að sjá mig...

Og Ryan Philippe... tja...

Ég quota Arnold til þess að lýsa tilfinningum mínum...

"The guy is a FUCKING asshole!"

Nenei, ég á ekki að segja svona illyrði um þá snilldar manneskju.

(Ég held að þetta sé sjálfumglaðasti póstur sem ég hef skrifað hingað til)

Sindri Gretarsson.



föstudagur, janúar 19, 2007

Babel

Sindri Gretarsson 19. janúar 2007 ***/****

Babel er ein önnur ádeila á mannleg samskipti, í þetta skipti er það sýnt frá sjónarhornum kringum alla Jörðina sem að einhverju leiti tengjast saman, mikið eða lítið. Brad Pitt og Cate Blanchett eru bandarísk hjón sem eru á ferðalagi í Miðausturlöndunum þegar byssukúla skýst í hálsinn hennar í rútuferð gegnum eyðimörkina. Kringum þetta atvik er sýnt frá afleiðingunum ekki aðeins tengd hjónunum heldur einnig gegnum byssumanninn og hans líf. Hliðarsögurnar eru tvær, ein þeirra fjallar um börn hjónanna og konuna sem passar upp á þau og annað er um heyrnalausa japanska stelpu sem á mikið bágt með félagstengdar aðstæður og pabba hennar sem átti riffilinn notaðan til þess að skjóta bandarísku konuna. Ætlun myndarinnar með þessum sögun er að fá áhorfandann til þess að púsla spurningunum saman og skapa sitt eigið svar, þ.e.a.s að hver og einn verður að ákveða hver ´boðskapurinn´ sé. Persónulega fannst mér þungamiðja myndarinnar vera misskilningur, eitthvað sem myndin höndlaði mjög vel að sýna hve heimskulegur og tilgangslaus misskilningur sé og hve hræðilegar afleiðingarnar geta verið. Það sem eftir verður af myndinni eru einungis þessar helstu stundir þar sem persónurnar gleyma vandamálunum sínum og sætta sig við hvort annað, eða það voru helstu breytingarnar sem áttu sér stað. Þrátt fyrir sína góðu kosti þá finnst mér að ég hafi séð þessa mynd áður, Babel á mjög margt sameiginlegt með Crash frá 2005 og ég vona að svona myndir verða ekki að tískufyrirbærum til þess að vinna óskarsverðalunin þar sem mér sýnist að Babel sé sterkur möguleiki fyrir næstu óskarsverðlaunin. Babel er vel leikin, vel skrifuð, vel gerð og hún er góð, en hún er ekkert nýtt.


Sindri Gretarsson.